इजिप्शियन आर्किटेक्चरच्या वैशिष्ट्यांबद्दल जाणून घ्या

खालील पोस्टमध्ये आपण इतिहास, वैशिष्ट्ये आणि मूलभूत पैलूंबद्दल थोडे अधिक जाणून घेण्यास सक्षम असाल ज्याचा भाग होता इजिप्शियन वास्तुकला, सार्वत्रिक इतिहासातील सर्वात मनोरंजक आणि धक्कादायक अभिव्यक्तींपैकी एक.

इजिप्शियन आर्किटेक्चर

इजिप्शियन वास्तुकला

युनिव्हर्सल आर्किटेक्चरला नेहमीच जगातील सर्वात मनोरंजक अभिव्यक्तींपैकी एक मानले गेले आहे कारण ते स्मारकाच्या पायाभूत सुविधांच्या बांधकामात विविध पैलूंचे मिश्रण करण्यासाठी जबाबदार आहे. आजच्या पोस्टमध्ये आपण इजिप्शियन आर्किटेक्चरच्या वैशिष्ट्यांबद्दल थोडे अधिक जाणून घेणार आहोत.

इजिप्शियन वास्तुकला त्याच्या स्मारकीय इमारतींमध्ये एक रचनात्मक प्रणाली तयार करणे, ब्लॉक्स आणि घन स्तंभांमध्ये कोरलेल्या अॅशलरसह विविध सामग्रीचा वापर करून वैशिष्ट्यीकृत केले जाऊ शकते. इजिप्शियन वास्तुकलेचा मोठा प्रभाव समजून घेण्यासाठी, काही वैचारिक परिस्थिती, विशेषतः राजकीय शक्ती विचारात घेणे आवश्यक आहे.

हे कोणासाठीही गुपित नाही की त्या वेळी राजकीय शक्ती विलक्षण केंद्रीकृत आणि श्रेणीबद्ध होती, ज्याचा पुरावा त्या काळातील महान वास्तुशिल्प बांधकामांमध्ये दिसून आला. इजिप्शियन आर्किटेक्चरच्या रचनेवर परिणाम करणारे वैचारिक रूपांपैकी आणखी एक म्हणजे "इतर जीवन" मध्ये फारोच्या अमरत्वाची धार्मिक संकल्पना.

परंतु इजिप्शियन आर्किटेक्चरमध्ये काय संबंधित आहे हे समजून घेण्यासाठी, वैचारिक घटकांव्यतिरिक्त इतर कंडिशनिंग घटक विचारात घेणे देखील महत्त्वाचे आहे. इजिप्शियन आर्किटेक्चरवर काही तांत्रिक अडचणींचा प्रभाव होता: गणितीय आणि तांत्रिक ज्ञान, काहीवेळा त्या काळासाठी अस्वस्थ; अत्यंत अनुभवी कलाकार आणि कारागीरांचे अस्तित्व; कोरीव काम करण्यासाठी अत्यंत साध्या दगडांची विपुलता.

इजिप्शियन आर्किटेक्चरमध्ये विविध प्रकारचे बांधकाम शोधणे शक्य आहे, ज्याचा त्या वेळी जगभरात मोठा प्रभाव पडला. इतिहास आपल्याला शिकवतो की स्मारकीय इजिप्शियन आर्किटेक्चरच्या चौकटीत बांधलेल्या पहिल्या इमारतींपैकी एक तथाकथित पिरॅमिड कॉम्प्लेक्स होती.

इजिप्शियन आर्किटेक्चरबद्दल बोलणे म्हणजे इतर प्रकारच्या अत्यंत संबंधित बांधकामांचा संदर्भ घेणे, उदाहरणार्थ, मंदिरे आणि थडगे, ज्यांची भव्यता दफन केल्या जाणार्‍या पात्राच्या सामाजिक वर्गावर अवलंबून असते. फारोच्या अनेक थडग्या पिरॅमिडच्या स्वरूपात बांधल्या गेल्या होत्या आणि सर्वात महत्वाचे म्हणजे सेनेफेरू, चेप्स आणि खाफ्रे यांना श्रेय दिले जाते.

इजिप्शियन आर्किटेक्चर

हे निदर्शनास आणणे महत्त्वाचे आहे की खुफूच्या पिरॅमिडचे वर्णन प्राचीन जगाच्या सात आश्चर्यांपैकी एकमेव असे केले जाते जे वेळेत टिकून राहिले. हे कार्य उपयोजित विज्ञानामध्ये प्राप्त केलेल्या उच्च पातळीच्या परिपूर्णतेचे एक स्पष्ट उदाहरण आहे.

त्यांच्या संपूर्ण इतिहासात, इजिप्शियन लोक अविश्वसनीय प्रमाणात परिपूर्णतेसह मोठ्या इमारती बांधण्यासाठी जबाबदार होते. या संस्कृतीत, देवतांच्या सन्मानार्थ इमारती सर्वात लोकप्रिय होत्या. या क्षेत्रात, कर्नाक किंवा अबू सिंबेल यासारख्या काही कामांचा उल्लेख केला जाऊ शकतो, जे मुख्यतः त्यांच्या महान प्रतीकात्मक प्रभावासाठी वेगळे आहेत.

इजिप्शियन लोकांनी बांधलेल्या या मंदिरांमध्ये आणखी एक वैशिष्ट्य आहे ते म्हणजे या इमारतींचा आकार आणि त्यांच्या जागांची उत्तम सुसंवाद आणि कार्यक्षमता. त्यांच्या भागासाठी, शाही वास्तुविशारदांनी, त्यांच्या अनुभवांच्या आधारे आणि भौतिकशास्त्र आणि भूमिती शिकून, प्रभावी इमारती बांधल्या आणि कलाकार, कारागीर आणि कामगारांच्या बहुआयामी गटांचे कार्य आयोजित केले.

या प्रकारची इमारत उभी करणे तत्कालीन वास्तुविशारदांसाठी इतके सोपे नव्हते, उलटपक्षी, या वैशिष्ट्यांचे बांधकाम पूर्ण करण्यासाठी मोठ्या प्रमाणात बुद्धिमत्ता आणि ज्ञान आवश्यक होते. ते कोरीव काम, अस्वान खाणींमधून वाहतूक आणि जड मोनोलिथिक ग्रॅनाइट ओबिलिस्क किंवा प्रचंड पुतळे ठेवण्याची जबाबदारी घ्यायची होती.

या सर्व कामामुळे इजिप्शियन वास्तुविशारदांची मोठी जबाबदारी तसेच उच्च स्तरावरील ज्ञान होते. फारो अधिक सोयीस्कर व्हावेत म्हणून महत्त्वाचे राजवाडे बांधण्याची जबाबदारीही त्यांच्याकडे होती, परंतु पृथ्वीवरील जीवनाला फारसे महत्त्व नव्हते किंवा किमान नंतरच्या जीवनाइतकेही नाही, म्हणून ते दगडाचे बनलेले नव्हते आणि त्यांचा कालावधी समान नव्हता. थडग्या आणि मंदिरे म्हणून.

वैशिष्ट्ये

इजिप्शियन आर्किटेक्चरची पहिली वर्षे मंदिरे आणि स्मारके बांधण्यासाठी साहित्य नसल्यामुळे इतर गोष्टींबरोबरच वैशिष्ट्यीकृत होते. असे म्हटले जाऊ शकते की प्राचीन इजिप्शियन युगात सर्वात जास्त वापरल्या जाणार्‍या सामग्रीपैकी एक म्हणजे अॅडोब (चिखलाच्या विटा), जरी दगड, विशेषतः चुनखडी, देखील वारंवार वापरली जात होती.

इजिप्शियन आर्किटेक्चर

साहित्याच्या कमतरतेमुळे प्राचीन इजिप्शियन लोकांना त्यांच्या इमारती उभारण्यासाठी या प्रकारच्या साधनांचा वापर करावा लागला. सँडस्टोन आणि ग्रॅनाइटवर आधारित बांधकामांचे कौतुक करणे देखील सामान्य होते, जे मोठ्या प्रमाणात वापरले जात होते.

ओल्ड किंगडम म्हणून ओळखल्या जाणार्‍या काळापासून, इजिप्शियन आर्किटेक्चरने नवीन वैशिष्ट्ये घेतली. जरी तीच सामग्री अद्याप वापरली जात असली तरी, दगडांच्या बाबतीत, ती केवळ थडग्या आणि मंदिरांमध्ये वापरण्यासाठी राखीव होती. त्याच्या भागासाठी, अॅडोबचा वापर मुख्यतः घरांच्या बांधकामासाठी केला जात होता, ज्यात शाही राजवाडे, किल्ले, मंदिराच्या भिंतींच्या भिंती, इतर कामांसह.

या प्रकारच्या सामग्रीसह अनेक इजिप्शियन शहरे बांधली जाऊ शकतात, तथापि, या इमारतींचा एक मोठा भाग त्यांच्या स्थानामुळे इतर गोष्टींबरोबरच कालांतराने टिकला नाही. आपण हे लक्षात ठेवूया की यापैकी बहुतेक शहरे नाईल खोऱ्यातील शेतीयोग्य क्षेत्राच्या अगदी जवळ होती, ज्यांना वारंवार पुराचा फटका बसला होता.

अनेक प्राचीन इजिप्शियन शहरे टिकली नाहीत याचे आणखी एक कारण म्हणजे बांधकामासाठी वापरल्या जाणार्‍या अॅडोब विटा शेतकरी खत म्हणून वापरत होते. जुन्या बांधकामांच्या वरती नवीन बांधकामे बांधण्यात आल्याने इतरही इमारती दुर्गम आहेत.

त्या वेळी इजिप्शियन वास्तुकला अनुकूल असलेला एक पैलू म्हणजे हवामान, कोरडे आणि उष्ण. या हवामान वास्तवामुळे प्राचीन इजिप्तमध्ये बांधलेल्या अनेक बांधकामांना कालांतराने टिकून राहण्याची परवानगी दिली. आपण देर अल-मदिना गाव, काहुनचे मध्य साम्राज्य शहर किंवा बुहेन आणि मिर्गिसा येथील किल्ल्यांचे नाव देऊ शकतो.

हे देखील नमूद करण्यासारखे आहे की प्राचीन इजिप्तमध्ये बांधलेल्या राजवाड्यांचा आणि इतर इमारतींचा बराचसा भाग वेळेत टिकू शकला आहे कारण यापैकी अनेक इमारती अत्यंत प्रतिरोधक साहित्याने बांधल्या गेल्या होत्या, उदाहरणार्थ दगड किंवा त्या उंच भागात स्थायिक झाल्यामुळे. , जेथे नाईल नदीच्या पुराचा त्यांच्यावर परिणाम करणे व्यावहारिकदृष्ट्या अशक्य होते.

प्राचीन इजिप्शियन वास्तुकला मुख्यत्वे धार्मिक स्मारकांचे वर्चस्व होते, विशेषत: त्यांच्या देवता किंवा धार्मिक व्यक्तींना समर्पित मंदिरे. या प्रकारच्या इमारती इतर गोष्टींबरोबरच, त्यांच्या प्रभावशाली परिमाणांद्वारे वैशिष्ट्यीकृत होत्या. किंचित उतार असलेल्या भिंती आणि काही उघड्या असलेले ते मोठे स्मारक होते.

प्राचीन इजिप्शियन स्थापत्यकलेचा भाग असलेल्या यापैकी बहुतेक धार्मिक स्मारके त्याच पॅटर्न किंवा लिपीनुसार बांधण्यात आली होती. असे मानले जाते की त्या काळातील वास्तुविशारदांनी सामान्य बांधकाम पद्धतीची पुनरावृत्ती केली आणि ती अॅडोब भिंती असलेल्या इमारतींमध्ये अधिक स्थिरता प्रदान करण्यास सक्षम होती.

त्याचप्रमाणे, दगडी इमारतींच्या पृष्ठभागावरील कोरीवकाम आणि नमुना अडोब भिंतींच्या इमारतींच्या प्रकार आणि अलंकारातून निर्माण झाला असावा. कमानचा वापर चौथ्या राजवटीत झाला हे जरी खरे असले तरी सर्व स्मारक इमारती भिंती आणि खांबांसह लिंटेलने बांधलेल्या आहेत.

त्या काळातील सर्व स्मारकीय इमारतींना बाह्य भिंती आणि मोठ्या, जवळच्या अंतरावरील स्तंभांनी सपोर्ट केलेल्या मोठ्या दगडी ठोकळ्यांनी बनलेली सपाट छप्पर होती.

"बाहेरील आणि अंतर्गत दोन्ही भिंती, तसेच स्तंभ आणि छत, हायरोग्लिफिक्सने झाकलेले होते आणि चमकदार रंगात रंगवलेल्या बेस-रिलीफ्स आणि शिल्पांनी चित्रित केले होते. इजिप्शियन सजावटमधील दागिन्यांचा एक चांगला भाग प्रतीकात्मक आहे, जसे की पवित्र स्कारॅब, सोलर डिस्क आणि गिधाड».

इजिप्शियन आर्किटेक्चर

इजिप्शियन आर्किटेक्चरमध्ये इतर प्रकारच्या सजावटीची कल्पना करणे देखील सामान्य होते, उदाहरणार्थ पॅपिरस वनस्पतीची पाम पाने आणि कमळाच्या कळ्या आणि फुले. हियरोग्लिफ हे सजावटीचा भाग होते तसेच ऐतिहासिक घटनांचे वर्णन करणारे किंवा पौराणिक कथांचे वर्णन करणारे बेस-रिलीफ होते.

घर

इजिप्शियन आर्किटेक्चरमधील सर्वात वैशिष्ट्यपूर्ण बांधकामांपैकी एक म्हणजे अगदी तंतोतंत घरे. आम्ही आधी सांगितल्याप्रमाणे, ही घरे मुख्यतः अॅडोबने बांधली गेली होती, कारण दगड हे लहान इमारतींच्या उभारणीसाठी कोणत्याही गोष्टीपेक्षा जास्त राखून ठेवलेले साहित्य होते. महत्त्वाचे आणि परिणामकारक

प्राचीन इजिप्तमधील घरांच्या बाबतीत, हे वेगवेगळ्या खोल्यांनी बनलेले आहेत. या खोल्यांच्या आजूबाजूला स्तंभ आणि ओव्हरहेड लाईट असलेला मोठा हॉल बांधण्यात आला होता. इजिप्शियन घरांमध्ये टेरेस, भूमिगत तळघर आणि घराच्या मागील बाजूस एक मोठी बाग होती.

अशी घरे होती जी वेगळ्या पद्धतीने बांधली गेली होती, म्हणजे, त्यांनी इतर सजावटीचे घटक जोडले, उदाहरणार्थ आतील आंगन. या आतील पॅटिओसमधून प्रकाश आला, ज्याच्या सभोवताली सर्व खोल्या स्थापित केल्या आहेत आणि बाहेरील खिडक्या नसलेल्या, सूर्यापासून संरक्षण करण्याची आवश्यकता असल्यामुळे.

इजिप्शियन घरांची बांधकाम शैली XNUMX व्या शतकातील फेलाह शेतकर्‍यांच्या घरांसारखीच नसली तर अगदी सारखीच होती: अॅडोब विटांच्या भिंती आणि जोडलेल्या पाम ट्रंकच्या सपाट टेरेस. हे लक्षात ठेवण्यासारखे आहे की लोकप्रिय आर्किटेक्चर इजिप्तच्या कोरड्या आणि उष्ण हवामानाशी चांगले जुळवून घेत होते.

सध्या इजिप्शियन घरांचे काही अवशेष सापडणे शक्य आहे आणि ते अतिशय चांगल्या स्थितीत आहे. देर अल-मदिना आणि टेल अल-अमरना येथे सर्वोत्तम जतन केले जाऊ शकते.

मंदिर

इजिप्शियन आर्किटेक्चरमधील आणखी एक वैशिष्ट्यपूर्ण इमारती म्हणजे मंदिरे. ते या संस्कृतीच्या देवता किंवा धार्मिक व्यक्तींना समर्पित बांधकाम होते. पूर्ववंशीय कालखंडात, यापैकी बहुतेक मंदिरांमध्ये प्रभावशाली वरवरचे आकर्षण नव्हते, म्हणजेच ते साधे बांधकाम होते.

त्या काळात बांधलेली पहिली मंदिरे फक्त कमानीच्या छतासह चॅपल होती जी वनस्पती घटकांसह बांधलेली होती. पहिल्या राजवंशाच्या काळातच अडोबची बांधलेली पहिली मंदिरे दिसू लागली.

इतिहासावरून असे दिसून येते की प्राचीन राज्याचा एक उत्कृष्ट इजिप्शियन विद्वान इमहोटेप होता, जो कोरीव दगडाने प्रथम स्मारकीय अंत्यसंस्कार संकुल उभारण्याचा प्रभारी होता, ज्याच्या अध्यक्षतेखाली एक पायरी असलेला पिरॅमिड होता, अशा प्रकारे पहिल्या दगडी मंदिरांचा उदय झाला, चॅपलचे अनुकरण केले. भाजीपाल्याच्या संरचनेसह, जरी प्रतीकात्मक.

तुम्ही त्यात प्रवेश करू शकत नसल्यामुळे ते प्रतीकात्मक होते. गीझा सारख्या विविध शहरांमध्ये चौथ्या राजवंशातील फारो, चेप्स, खाफ्रे आणि मायसेरिनस यांच्या मंदिरांचे काही दगडी अवशेष मिळू शकतात. या इमारती महत्त्वाकांक्षी अंत्यसंस्कार संकुलाचा भाग होत्या ज्याचे अध्यक्ष महान पिरॅमिड होते.

अनेक वर्षांनंतर सौर मंदिराचा जन्म झाला, विशेषत: यूझरकाफच्या कारकिर्दीत, ज्याला व्ही राजवंशाचा पहिला फारो मानला जातो, हेलिओपोलिस ते देव रा या याजकांच्या विधींचे प्रतिनिधित्व करण्यासाठी. मध्य साम्राज्यात, हवाराचे स्मारक संकुल देखील वेगळे आहे, एल फयुममध्ये, ज्याला "भुलभुलैया" म्हणून ओळखले जाते.

इजिप्शियन आर्किटेक्चर

हे नाव ग्रीक इतिहासकार हेरोडोटस यांच्या नावावर ठेवण्यात आले होते, ज्यांना त्याला भेट देण्याची संधी होती. इजिप्शियन स्थापत्यकलेच्या या ऐतिहासिक मंदिराचे आज क्वचितच अवशेष आहेत. जरी ते महत्त्वपूर्ण बांधकाम असले तरी, सर्वात स्मारक मंदिरे नवीन राज्यात जन्माला आली. सामान्यतः, ते बनलेले आहेत:

  • दोन्ही बाजूंना स्फिंक्स असलेला मार्ग: ड्रोमोस
  • पॉलीक्रोम बेस-रिलीफ्स, दोन ओबिलिस्क, पुतळे आणि बॅनरने सजवलेल्या दोन तोरणांमधील (मोठ्या ट्रॅपेझॉइडल भिंती) प्रवेश
  • फ्री-स्टँडिंग कॉलम्स किंवा परिमिती पोर्टिकोज बनवणारा खुला अंगण: हायपेट्रा रूम
  • स्तंभांसह एक मोठा हॉल, झाकलेला: हायपोस्टाइल हॉल
  • एक लहान, लहान, मंद प्रकाशमय पवित्र कक्ष: अभयारण्य
  • एक पवित्र तलाव जो धार्मिक विधींसाठी आणि पिण्याच्या पाण्याचा साठा म्हणून काम करतो
  • लहान संलग्न मंदिरे, विविध देवांना समर्पित, जसे की मम्मीसी "दैवी जन्माची घरे"

या मंदिरांमध्ये पुजार्‍यांसाठी निवासस्थान, शास्त्रींसाठी वर्गखोल्या, अभिलेख-ग्रंथालये आणि खाद्यपदार्थांचे भांडार बांधण्याचीही प्रथा होती. कॉम्प्लेक्स परिमितीच्या भिंतीद्वारे संरक्षित होते. इजिप्शियन संस्कृतीतील सर्वात महत्त्वाचे धार्मिक विधी पार पाडण्यासाठी ही जागा आदर्श होती.

ज्या पद्धतीने मंदिरे बांधली गेली त्यावरून त्या काळात अस्तित्वात असलेली सामाजिक विभागणी स्पष्टपणे पाहणे शक्य झाले. लोक फक्त खांबांपर्यंतच पोहोचू शकत होते, उच्च अधिकारी आणि सैन्य यांना हिप्पेट्रा रूममध्ये प्रवेश होता; शाही कुटुंब हायपोस्टाइल हॉलमध्ये प्रवेश करू शकत होते, तर पुजारी आणि फारो यांना अभयारण्यात प्रवेश होता.

जुन्या साम्राज्याच्या काळात, मंदिरे पिरॅमिड कॉम्प्लेक्स किंवा सूर्य मंदिरांचा भाग होती. न्यू किंगडममध्ये देर अल-बहारी, कर्नाक, लक्सर, अबीडोस आणि मेडिनेट हबू येथे प्रचंड मंदिरे आहेत; नंतर Edfu, Dendera, Kom Ombo आणि File मध्ये.

स्पीओस

तुम्ही कदाचित एल स्पीओस बद्दल ऐकले नसेल, तथापि तुम्हाला हे माहित असले पाहिजे की ते इजिप्शियन आर्किटेक्चरमधील सर्वात प्रसिद्ध भूमिगत अंत्यसंस्कार इमारतींपैकी एक आहे. हे हायपोजियमच्या प्रकारानुसार खडकात कोरलेले अंत्यसंस्कार मंदिर म्हणून तयार केले गेले आहे.

या प्रकारच्या बर्‍याच इमारती बांधल्या गेल्या, तथापि ज्यांचा सर्वात मोठा प्रभाव आणि महत्त्व होते ते म्हणजे अबू सिंबेलमधील रामसेस II च्या काळापासून, बाहेरील मोठ्या पुतळ्यांनी बनलेले आणि खांब, अभयारण्य आणि क्रिप्ट असलेले विशाल हॉल.

रामसेसला आणखी एक देव म्हणून प्रस्तुत केले जाते, त्यांच्यामध्ये अभयारण्यात विराजमान आहे, मुख्य खोलीच्या पिलास्टरला जोडलेले आहे आणि प्रवेशद्वारावर आकाराने प्रचंड आहे, त्याच्या कुटुंबाच्या कमी झालेल्या आकृत्यांनी वेढलेल्या प्रभावी परिमाणांची चार शिल्पे आहेत.

अंत्यसंस्कार आर्किटेक्चर

फनरी आर्किटेक्चरच्या वैशिष्ट्यांबद्दल बोलण्यापूर्वी, या प्रकारच्या बांधकामाचे थोडेसे महत्त्व समजून घेण्यासाठी, प्राचीन इजिप्शियन लोकांचा त्यांच्या मृतांशी असलेल्या दुव्याचे विश्लेषण करणे आवश्यक आहे. इजिप्शियन लोकांच्या श्रद्धेनुसार, शरीर हा एक मूलभूत भाग होता आणि "नंतरच्या जीवनात" मृत व्यक्तीच्या जीवनाची हमी देण्यासाठी त्याचे जतन करणे आवश्यक होते.

अशा प्रकारे, ममीफिकेशन्सचा उदय स्पष्ट केला जाऊ शकतो. तथापि, ममी ठेवण्यासाठी स्थिर आणि सुरक्षित स्थानाशिवाय या जटिल प्रक्रिया पार पाडण्यात काही अर्थ नाही. या कारणास्तव, अंत्यसंस्काराच्या इमारतींना तीन प्रमुख उद्दिष्टांवर आधारित सतत उत्क्रांती करावी लागली:

  • मृत व्यक्तीच्या प्रवासाची सोय करा
  • काही धार्मिक पुराणकथांचे संकेत
  • लूटमारांचे प्रवेश टाळा ज्यांच्यासाठी खजिना आणि ट्राऊस खूप आकर्षक होते.

पूर्ववंशीय आणि पूर्ववंशीय काळात, थडग्या अगदी सोप्या पद्धतीने तयार केल्या गेल्या. ते फक्त अंडाकृती-आकाराचे साधे छिद्र होते, कधीकधी कातडीने रेषा केलेले होते, जिथे मृत व्यक्तीचे प्रेत एका लहान ट्राऊससह भांड्यांमध्ये फेकले जाते. शेवटी ते वाळूच्या ढिगाऱ्याने झाकले गेले. कालांतराने, या दफनभूमीची जागा मस्तबा नावाच्या विटांच्या संरचनेने घेतली जाऊ लागली.

मस्तबा

मस्तबा ही विटांची रचना म्हणून तयार करण्यात आली होती जी तथाकथित ट्यूमुलसची जागा घेण्यासाठी आली होती. हे प्रोटोडायनास्टिक काळात जन्माला आले आणि उत्कृष्टतेशी संबंधित स्थापत्यशास्त्राची रचना करते. त्याच्या मूळ स्वरूपामध्ये कापलेल्या पिरॅमिडच्या आकारात एक अधिरचना असते, ज्यामध्ये कच्च्या अडोब विटा आणि पेंढा यांचा आयताकृती आधार असतो.

प्रवेशद्वाराने एका चॅपलला प्रवेश दिला जेथे मृत व्यक्तीचे नातेवाईक मृतांना अर्पण जमा करू शकत होते, ज्याच्या मागे रिलीफ्सने सजवलेला एक खोटा दरवाजा होता ज्याने "पलीकडे प्रवेशद्वार" असा संकेत दिला होता: अधिरचनाच्या आत देखील एक होते. Serdab नावाची खोली.

या खोलीत मृत व्यक्तीच्या "का" चे प्रतिनिधित्व करणारी एक मूर्ती ठेवली होती. अधिरचनेच्या खाली, एक विहीर, सामान्यत: कड्यांनी सील केलेली, स्मशानाच्या खोलीत सरकोफॅगसचा मार्ग देते. वर्षानुवर्षे, या प्रकारची रचना अधिक जटिल बनली, अधिक भूमिगत खोल्या जोडल्या गेल्या, नोबलर कोटिंग्ज, काही शरीरे विटाऐवजी चुनखडीने बनविली गेली.

या खोल्यांच्या आत बनवलेल्या सजावटीबद्दल, ते जवळजवळ नेहमीच मृत व्यक्तीच्या दैनंदिन जीवनाशी संबंधित थीम, तसेच पवित्र ग्रंथ, नंतरच्या जीवनात समृद्धी सुनिश्चित करण्याच्या सर्व पोस्टचे प्रतिनिधित्व करत असत.

पिरॅमिड्स

नक्कीच मस्तबास सर्वात मोठी प्रतिष्ठा आणि वर्चस्व असलेली शाही थडगी मानली गेली होती, परंतु असे असूनही, पिरॅमिड हे फारोच्या सर्वात प्रतीकात्मक अंत्यसंस्कार घटकांपैकी एक होते. जुन्या साम्राज्यात उदयास आलेले ते प्रभावी वास्तुशिल्प बांधकाम होते.

पिरॅमिड्सचा जन्म खगोलीय शिडी किंवा सूर्यकिरणांनी बनलेल्या उताराचे प्रतिनिधित्व करण्याच्या इच्छेतून झाला, ज्याद्वारे फारोला स्वर्गात जावे लागले. त्याचप्रमाणे, त्याचे शिखर मूळ टेकडीचे प्रतिनिधित्व म्हणून प्रस्तावित आहे, जसे की मस्तबास आणि सर्वात पुरातन दफनभूमी होते.

तिसर्‍या राजवंशातील सर्वात महत्वाच्या फारोपैकी एक डायझर होता आणि त्याने सक्काराच्या पिरॅमिडच्या बांधकामाचे आदेश दिल्याबद्दल त्याची आठवण केली जाते. हे काम वास्तुविशारद इमहोटेप यांच्याकडे सोपवण्यात आले होते. इतर गोष्टींबरोबरच हे सर्वात प्रतीकात्मक पिरॅमिडपैकी एक मानले जाते, कारण चुनखडीच्या ब्लॉक्सच्या जागी भाजलेल्या मातीच्या विटांचा वापर पहिल्यांदाच झाला होता.

हे देखील खरे आहे की या प्रकारच्या चरणबद्ध संरचनेत कालांतराने परिवर्तन झाले, भौमितिकदृष्ट्या आदर्श रॅम्पड पिरॅमिड शोधण्याचा प्रयत्न केला. हे उद्दिष्ट चतुर्थ राजवंशाच्या काळात, चेप्सच्या पिरॅमिडच्या बांधकामानंतर साध्य केले जाईल, जे सर्वात परिपूर्ण आहे.

पिरॅमिड ऑफ चीप्सचा प्रभाव आणि परिपूर्णता इतकी महान होती की ती जगातील सात आश्चर्यांपैकी एक म्हणून ओळखली गेली आणि आतापर्यंत या सात आश्चर्यांपैकी ते एकमेव आहे जे दीर्घकाळ अस्तित्वात असूनही वेळेत टिकून राहिले आहे.

वर्षानुवर्षे, आणि खर्च कमी करण्याची निकड लक्षात घेऊन, पिरॅमिड्स सोप्या आणि कमी खर्चिक पद्धतीने बांधले जाऊ लागले. ते अडोब विटांच्या आतील भागासह चुनखडीच्या शेलसारखे बांधले गेले होते. या पिरॅमिड्सची परिमाणेही कमी करण्यात आली.

हे लक्षात घेण्यासारखे आहे की या प्रकारची इमारत एकट्याने बांधली गेली नव्हती, तर पिरॅमिड मोठ्या संकुलाचा भाग होता. हे कॉम्प्लेक्स सामान्यत: नाईल नदीच्या पश्चिम किनाऱ्यावर बांधले गेले होते आणि ते चुनखडीच्या खदानीजवळ असावे जे सर्व बांधकामादरम्यान ते पुरवेल.

त्यावेळचे अभियंते आणि बांधकाम व्यावसायिकांचे मुख्य उद्दिष्ट अस्पष्ट पिरॅमिड बनवणे हे होते, तथापि या रचना कबर लुटारूंसाठी अतिशय आकर्षक होत्या, ज्यांनी ममीची स्थिरता धोक्यात आणली. या कारणास्तव, नवीन राज्याच्या फारोनी मृतदेहांच्या दफनभूमीकडे परत जाण्याचा निर्णय घेतला आणि अशा प्रकारे राजांची दरी उद्भवली.

हायपोजियम

नवीन साम्राज्याच्या काळात राजधानी थीब्समध्ये हलविल्यानंतर, फॅरोने त्यांच्या थडग्या राजांच्या खोऱ्यात खोदल्या आणि उर्वरित अंत्यसंस्कार संकुलापासून वेगळे केले. त्या खडकात खुल्या गॅलरी होत्या, मुख्य कॉरिडॉरला जोडलेल्या, सार्कोफॅगस चेंबरकडे जाणाऱ्या भिंती होत्या.

या भूमिगत गॅलरींना हायपोजियम म्हणतात. संपूर्ण इतिहासात ते इबेरियन द्वीपकल्पाच्या चालकोलिथिक काळात मोठ्या समाजांद्वारे वापरले गेले आहेत; प्राचीन इजिप्त मध्ये; किंवा फोनिशियन द्वारे.

तुम्हाला खालील लेखांमध्ये देखील स्वारस्य असू शकते: 


लेखाची सामग्री आमच्या तत्त्वांचे पालन करते संपादकीय नीति. त्रुटी नोंदविण्यासाठी क्लिक करा येथे.

टिप्पणी करणारे सर्वप्रथम व्हा

आपली टिप्पणी द्या

आपला ई-मेल पत्ता प्रकाशित केला जाणार नाही.

*

*

  1. डेटा जबाबदार: वास्तविक ब्लॉग
  2. डेटाचा उद्देशः नियंत्रण स्पॅम, टिप्पणी व्यवस्थापन.
  3. कायदे: आपली संमती
  4. डेटा संप्रेषण: कायदेशीर बंधन वगळता डेटा तृतीय पक्षास कळविला जाणार नाही.
  5. डेटा संग्रहण: ओकेन्टस नेटवर्क (EU) द्वारा होस्ट केलेला डेटाबेस
  6. अधिकारः कोणत्याही वेळी आपण आपली माहिती मर्यादित, पुनर्प्राप्त आणि हटवू शकता.