अप्सरा रोग, लक्षण र उपचार

निम्फल रोगहरू सामान्यतया पहिचान गर्न सजिलो हुँदैन। यद्यपि त्यहाँ धेरै रोगविज्ञानहरू छन् जसले यी चराहरूलाई असर गर्न सक्छ, तिनीहरूमध्ये केही बारम्बार प्रकट हुन्छन्। यद्यपि, हाम्रो चरालाई नियमित रूपमा निरीक्षण गरेर र समय-समयमा पशुचिकित्सकमा लैजाँदा, हामीले कुनै पनि रोगको उपस्थितिलाई कम गर्ने राम्रो मौका छ। यस रोचक विषयको बारेमा थप जान्नको लागि, हामी तपाईंलाई यो पढाइ जारी राख्न आमन्त्रित गर्दछौं।

nymphs को रोगहरु

Nymphs को रोगहरु

अप्सरा रोगहरूबाट पीडित हुने ठूलो प्रवृत्ति भएको चरा होइन, तर एक विश्वसनीय पशु चिकित्सकले यसलाई नियमित रूपमा मूल्याङ्कन गर्नु सधैं राम्रो विचार हो, जसको साथ हामी डरबाट बच्न सक्छौं। ध्यान राख्नुहोस् कि अप्सरा, कुनै पनि अन्य चरा जस्तै, मास्क गर्न कोशिस गर्दछ कि यो राम्रो महसुस गर्दैन, किनकि शिकारीहरूले सबैभन्दा कमजोर चराहरूलाई आक्रमण गर्ने प्रवृत्ति हो, त्यसैले यो रोग लाग्नु अघि चेतावनी दिन यसको व्यवहार पछ्याउनु महत्त्वपूर्ण छ। खराब हुनुहोस्।

यदि हामीले फरक व्यवहार देख्यौं भने, यो सामान्य भन्दा बढी सुत्छ, जसले आफ्नो पखेटा फुकाउँछ र आफ्नो टाउको लुकाउँछ (यो निदाइरहेको बेला भ्रममा नपर्नुहोस्), यसले कम खुवाउँछ र माथि चढ्नुको सट्टा पिंजराको भुइँमा कुना खोज्छ। लाठीहरू, इत्यादि, तब हामीले निष्कर्ष निकाल्नु पर्छ कि उनी बिरामी हुन सक्छिन् किनकि ती सबै अलार्म संकेतहरू हुन्। अप्सराहरूलाई नियमित नुहाउन आवश्यक छ, त्यसैले यदि हामीलाई यो गर्न मन पर्दैन भने, एक सुविधाजनक समाधान भनेको पानीको नक्कल गर्ने स्प्रे बोतलले हप्तामा एक पटक स्प्रे गर्नु हो।

अप्सरा क्यारोलिन

nymph cockatoo (Nymphicus hollandicus) अस्ट्रेलियाबाट पाइने एउटा स्थानीय चरा हो, जसलाई क्यारोलिना वा कोकोटिलाको नामले पनि चिनिन्छ। यो ३० देखि ३३ सेन्टिमिटर अग्लो र ८५ देखि ११५ ग्राम तौलको मध्यम आकारको चरा हो, जसको सौन्दर्य र अनुपम स्वभावका कारण विशेष महत्व छ। उनको शरीर प्रायः खैरो रंगको प्रदर्शन गर्दछ र उनको सेतो टाउकोमा उनको गाल सुन्तला रंगको हुन्छ। तिनीहरूले सीटी बजाएका धुनहरू परिमार्जन गर्न सक्छन् र निश्चित शब्दहरू व्यक्त गर्न सक्छन्। यो घुमन्ते बानीहरूको एक प्रजाति हो जुन पानी र खानाको उपलब्धता अनुसार चल्छ।

हेरचाह

यो धेरै सम्भव छ कि उनको जीवनको एक निश्चित चरणमा, तपाइँको अप्सरालाई व्यावसायिक सहयोग चाहिन्छ, जब तपाइँको अनुभवले कम गर्न सक्छ। यस्तो अवस्थामा तपाईंले संकोच गर्नु हुँदैन र तुरुन्तै पशु चिकित्सकमा जानुहोस्। तपाईंले आफ्नो बिरामी अप्सरालाई एउटा सानो बक्समा, राम्रोसँग प्याड गरिएको, पृथक र हावामा राखेर लैजानुपर्छ; वा विशेष रूपमा यस उद्देश्यका लागि डिजाइन गरिएको र इन्सुलेट कपडाले ढाकिएको यातायात एभियरीमा।

भेटेरिनरी उपचारको एक भागको रूपमा, एभिरी वा पिंजरामा अलिकति उच्च तापक्रम, इन्फ्रारेड प्रकाशको प्रयोग, आदि, पहिचान गरिएको रोगविज्ञान वा विकार अनुसार समावेश गर्न सकिन्छ। यदि तपाईंसँग धेरै चराहरू छन् भने, बिरामी चरालाई अस्पताल वा क्वारेन्टाइन पिंजरामा अलग्गै राख्न सल्लाह दिइन्छ, रोग फैलिनबाट रोक्नको लागि साथै प्रभावित चरा आराम गर्न सकोस्। यदि चरा धेरै बिरामी छ भने, पिंजराको भुइँमा सामान्य भन्दा बढी बालुवा राख्न सुविधाजनक छ, त्यसैले बिरामी चरा यसमा सुत्न सक्छ, सकेसम्म तल पर्च पनि राख्नुहोस्।

nymphs को रोगहरु

अप्सरा रोगहरु को प्रकार

त्यहाँ विभिन्न रोगविज्ञानहरू छन् जसले अप्सराहरूलाई असर गर्न सक्छ, तर सौभाग्यवश तिनीहरूमध्ये केही मात्र बारम्बार हुन्छन्। निस्सन्देह, यस प्रकारको सीमित लेखमा चराहरूको सबै रोगहरू सूचीबद्ध गर्न सम्भव छैन, र तिनीहरूमध्ये प्रत्येकको लागि उपचारहरू उद्धृत गर्न पनि असम्भव छ। यद्यपि, रोगहरूको लक्षणहरू बुझ्न सबै पक्षी मालिकहरूको लागि महत्त्वपूर्ण चिन्ताको रूपमा, यहाँ सबैभन्दा सामान्य र/वा गम्भीर व्यक्तिहरूको सूची छ:

माइट्स

तपाईंको प्वाँखमा रहेको माइटहरूलाई निर्दोष माइटहरूमा विभाजन गर्न सकिन्छ, जुन तपाईंको छालामा साथै तपाईंको प्वाँखमा बस्छ, र धेरै सानो माइटहरू, जसले ब्यारेल र कूपमा पुरिन सक्छ। पहिलो उल्लेख गरिएको, Syringophilus bipectioratus, सामान्यतया जंगली चरा, अप्सरा, क्यानरी र परेवाहरूमा पाइन्छ। तिनीहरू सामान्यतया प्वाँख र छालाबाट मलबेमा खुवाउँछन् र जलन हुन सक्छ जसले प्वाँखहरू हटाउने खराब बानी निम्त्याउँछ। दोस्रो, Dermoglyphus elongatus, प्वाँखको संरचनामा गुँड।

फेदर माइट्स विरुद्ध एक मात्र ज्ञात सुरक्षित उपचार छ। र यो तपाईको एभियरी वा पिंजरालाई सकेसम्म सफा राखेर हो। त्यस्तै गरी, चराहरूलाई तिनीहरूले चाहेको रूपमा नुहाउन अनुमति दिनुहोस्, र तपाईंको निपटानमा सबै माध्यमहरू प्रयोग गरेर जंगली चराहरूलाई टाढा राख्न प्रयास गर्नुहोस्। त्यस्ता पहलहरूले रातो चरा माइट डर्मानिसस ग्यालिनालाई नियन्त्रण गर्न ठूलो योगदान गर्नेछ। यो परजीवी विदेशमा बसोबास गर्छ, र प्राय: दिनको समयमा चराहरू र पर्चेहरू र नेस्ट-बक्समा शरण लिन्छ, रगत खाएर चराहरूलाई समस्या गर्न रातमा निस्कन्छ।

माइटलाई धेरै रगत चाहिँदैन, तर ठूलो संख्यामा यी कीटहरूले अनगिन्ती क्षति, चराहरूलाई खाने र रोग फैलाउन सक्छ। गुँड बनाउने समयमा, अप्सराहरूले आफूलाई यी रगत चुस्ने परजीवीहरूद्वारा निरन्तर र क्रूर रूपमा सताउन सक्छन्। त्यसकारण, यो अत्यन्त महत्त्वपूर्ण छ कि प्रत्येक सफाई दिनमा तिनीहरूको पिंजरा, एभियरी, सामानहरू, आदि, माइटहरूको उपस्थिति पहिचान गर्न गहिराइमा जाँच गरिन्छ। एक म्याग्निफाइङ्ग ग्लास एक ठूलो मद्दत हुनेछ।

एस्परगिलोसिस वा इन्क्यूबेटर निमोनिया

यस रोगविज्ञानको उपस्थिति फंगल स्पोरहरू, विशेष गरी एस्परगिलस फ्युमिगाटस फङ्गसको सास फेर्नको कारण हो। केही बिरुवाहरू, जस्तै Genus Asperula प्रकारका, उक्त संक्रमणको उत्पादनमा योगदान गर्न सक्छन्। त्यसैगरी, मोटो रोटी, बीउ, फोहोर, घाँस, पराल र अन्य समान चीजहरूले एस्परजिलोसिस हुन सक्छ।

nymphs को रोगहरु

यी बीजाणुहरूले प्रायः फोक्सोको तन्तुहरू, नाकको मार्गहरू, टाउकोको गुफाहरू, हावाको थैलीहरू, इत्यादिलाई असर गर्ने विषाक्त विषहरू उत्पादन गर्छन्, जसले गर्दा पहेंलो चीजको उपस्थितिको साथमा पसको सङ्कलन हुन्छ जसले स्वाभाविक रूपमा गहिरो सास फेर्न बाधा पुर्‍याउँछ। चरालाई खानामा चासो हुँदैन, दुर्भाग्यपूर्ण नतिजाको साथ यो कमजोर र कमजोर हुँदै जान्छ।

कतिपय चराहरू आफ्नो टाउको हल्लाउने र आफ्नो घाँटीलाई बारम्बार तान्दै अवरोध हटाउन खोज्दासम्म पनि जान्छन्। यस जटिलताको समाधानको लागि अहिलेसम्म कुनै सन्तोषजनक उपाय फेला परेको छैन, त्यसैले यो एक पेशेवर पक्षी विशेषज्ञकहाँ जानु राम्रो हुन्छ। आनुवंशिक दृष्टिकोणबाट, नमूनाहरूले यस रोगविज्ञानको सापेक्ष प्रतिरोध देखाउँछन्।

बीजाणुको ठाडो संक्रमण (अण्डाको माध्यमबाट) सम्भावित छ, र भ्रूणको मृत्यु हुन सक्छ वा सन्तान संक्रमित जन्मन सक्छ। यो रोग इन्क्युबेटर मेसिनबाट पनि फैलिन सक्छ, त्यसैले यसलाई ‘इन्क्यूबेटर निमोनिया’ पनि भनिन्छ। यस रोगविज्ञान को संक्रामक मा, वातावरण एक बिरामी नमूना को प्रसारण भन्दा बढी सान्दर्भिक छ। बिरामी नमूनाबाट स्वस्थ व्यक्तिमा संक्रमण एकदमै गाह्रो छ, किनभने त्यहाँ दुई बीचको घनिष्ठ सम्पर्क हुनुपर्छ।

गोइटर

गोइटर, जुन थाइरोइड ग्रन्थीको असामान्य वृद्धि हो, बन्दी अप्सरा, लभबर्ड र प्याराकेटहरू माझ धेरै सामान्य रोग हुन्थ्यो। सौभाग्यवश, यो अवस्था कम सामान्य छ किनकि आज बेचेको पिंजराको फोहोरलाई आयोडिनले उपचार गरिन्छ। तर, पिउने पानीमा आयोडिनको कमी भएको ठाउँमा पनि समस्या आउन सक्छ।

गोइटर चराको घाँटीको बाहिरी सूजन द्वारा विशेषता हो। यो बुल्ज, जसले प्रायः बाली र श्वासनलीमा थिच्दछ, आन्तरिक हुन्छ, र कुनै पनि कार्य, उड्ने वा दौडने, चराको सास छिट्टै बाहिर निस्कन्छ। यो चराको लागि कठिनाई संग सास फेर्न, आफ्नो पखेटा धेरै फैलाउने र आफ्नो बाली र घाँटी झुण्ड्याउने सामान्य छ। यसले सास फेर्ने बेला उच्च-पिच चिच्याउने वा सिट्टी बजाउने आवाज पनि निकाल्न सक्छ। आफूलाई अझ सजिलैसँग सास फेर्न मद्दत गर्न, चराले प्रायः आफ्नो चुच्चो पिंजराको बारहरूमा वा नजिकैको पर्च वा रूखको हाँगामा राख्छ।

nymphs को रोगहरु

तत्काल कारबाही गरिएन भने तपाईको अवस्था बिग्रनेछ। चरा सर्कल गर्न सुरु गर्न सक्छ, मस्तिष्क संक्रमण को एक स्पष्ट संकेत। त्यसपछि उनको अकस्मात मृत्यु निसास्सिएर, मुटुको खराबी वा कम खानेकुराको कारणले हुन सक्छ। थाइरोइडको गम्भीर विकारको अवस्थामा, चरालाई ग्लिसरिन आयोडिन दिनुहोस् वा विकल्पको रूपमा नौ भाग प्याराफिन तेलको एक भाग ग्लिसरिन आयोडिनको मिश्रण दिनुहोस्, प्लास्टिक ड्रपरबाट सिधै चुच्चोमा तीन दिनसम्म डेलिभर गर्नुहोस्, यसले नियमित रूपमा अद्भुत काम गर्दछ।

अमिलो बाली

खट्टा बाली सामान्यतया चराले निगलेको कुराले फसलको आउटलेट बन्द गर्ने परिणाम हो (उदाहरणका लागि सानो प्वाँख)। फसलको सामग्री किण्वन हुन थाल्छ, कार्बन डाइअक्साइड छोड्छ, र फलस्वरूप, बाली ग्यासहरूले भरिन्छ। अप्सराले फोमयुक्त तरल पदार्थलाई बाहिर निकाल्छ, यसको टाउको र चुचुरोमा म्यूकस छ।

अप्सरालाई टाउको तल राख्नु पर्छ र यसको बालीलाई ग्यास र राखिएको तरल पदार्थ (जुन मूलतः पानी हो) बाहिर निकाल्न बिस्तारै मालिस गर्नुपर्छ। चरालाई न्यानो राख्ने प्रयास गर्नुहोस् र केही पोटेशियम परमंगनेटसँग पानी प्रदान गर्नुहोस्।

कोक्सीडियोसिस

Coccidia माइक्रोस्कोपिक आकारको प्रोटोजोआ हो, परजीवीहरू जुन अप्सराहरूमा विरलै प्रकट हुन्छन्। थोपाहरूमा ठूलो उपस्थितिको कारण, तिनीहरू चराहरूद्वारा निहित हुन्छन् र आन्द्रामा विकास गर्ने प्रवृत्ति हुन्छ। नियमित रूपमा, तिनीहरू nymphs को लागी कुनै जोखिम संकेत गर्दैनन्। चराहरूलाई कसैले पहिचान गर्नु अघि लामो समयसम्म संक्रमित हुन सक्छ।

यद्यपि पशुचिकित्सकलाई सोध्नुहोस् यदि तपाईंले भोकमा प्रगतिशील कमी देख्नुभयो, सामान्यतया तौल घट्ने र ढीलो रगतको मलसँग समानान्तरमा। यी संकेतहरू coccidiosis को एक मामला को संकेत हुन सक्छ। यदि पुष्टि भयो भने, सल्फोनामाइड्स धेरै उपयोगी हुन सक्छ। रोकथाम उचित सरसफाइ र सरसफाई मा निर्भर हुनेछ।

nymphs को रोगहरु

पखाला

अप्सराहरुको पेट गडबडी हुनुमा धेरै कारणहरु हुन सक्छन् । जसमध्ये एउटा अनुपयुक्त खाना हो, खराब छनोट भएको वा बिग्रिएको कारणले गर्दा खराब अवस्थामा वा विषाक्त पनि हो। पखालाको अन्य सम्भावित कारणहरू मोटोपन, श्वासप्रश्वास वा पेटको संक्रमण, अत्यधिक गर्मी वा आहारमा प्रोटिनको अतिरिक्त हुनु हो। थप रूपमा, धेरै ब्याक्टेरिया वा भाइरल संक्रमणहरूले अन्य लक्षणहरूको साथमा पेट दुखाइ निम्त्याउँछ।

आन्द्राका कार्यहरू कमजोर हुने देखिने लक्षणहरू ढिलोपन, झुकेको स्थिति र पखाला हुन्। गम्भीर अवस्थाहरूमा, चराले भुइँमा आराम गर्नको लागि पर्चेहरू छोड्छ, प्रायः आफ्नो पखेटा मुनि टाउको राखेर कुनामा झुण्डिन्छ। चराले केही पानी पिउन सक्छ तर थोरै भोक देखाउनेछ। मल तरल हुनेछ। तपाईं बिरामीहरूलाई क्यामोमाइल चिया, उमालेको चामल, ओटमिल फ्लेक्स र कोदोको टुक्राहरू प्रदान गर्न सक्नुहुन्छ। तपाईले उसलाई सामान्य पिउने पानीको लागि चामलको पानी पनि आपूर्ति गर्न सक्नुहुन्छ।

न्यानो मौसममा कम हावायुक्त आश्रयहरूले अझै पनि पेट दुख्न सक्छ, जस्तै चिसो र ड्राफ्टहरू हुन सक्छ। चरम मौसम, विशेष गरी अचानक परिवर्तनहरू, तपाईंको चराहरूको स्वास्थ्यको लागि चुनौतीपूर्ण छन्। चिसो पानी बाहिरी aviaries मा एक विशेष कमजोरी हो, विशेष गरी कठोर मौसम मा जहाँ पानी डिस्पेन्सरहरू स्थिर हुन सक्छ र चराहरू धेरै घण्टासम्म पानी बिना जानु पर्छ।

एकातिर, पखाला पक्षीहरूको विशिष्ट रोगविज्ञानको एक विशाल विविधताको संकेत हुन सक्छ; अर्कोतर्फ, तपाईंले पहिचान गर्नु भएको एक मात्र लक्षण पखाला हो भने गम्भीर रोग समस्याहरू छन् भनी सोच्नु हुँदैन। यदि त्यहाँ कुनै विशेष गम्भीर रोगको अन्य लक्षणहरू छैनन् भने, यो केवल नियमित अपचको मामला हुन सक्छ। तरल मल सधैं पखालाको संकेत होइन। निम्फहरू हातले समातिने डर वा धेरै तरल पदार्थ सेवन गरेको डरमा प्रतिक्रिया दिन सक्छन्।

आँखा रोगहरु

निम्फहरू विभिन्न प्रकारका आँखाको संक्रमणको सम्भावना हुन्छ। केहि चिसो को जटिलता को उत्पादन हो र केहि ब्याक्टेरिया वा भाइरस को कारण हो। संक्रमणको अन्य सम्भावित कारणहरू अपर्याप्त भिटामिन ए वा एरोसोल स्प्रे वा धुलोको बीउको प्रयोग हो जसले आँखामा जलन गर्छ। चराले नियमित रूपमा प्रभावित आँखाहरू बन्द गर्छ, जुन पानी भरिएको हुन्छ र सुन्निएको किनाराहरू (ब्लिफेराइटिस) देखाउँछ।

nymphs को रोगहरु

ब्याक्टेरियाको संक्रमण प्रायः ह्याङ्गरमा रहेको फोहोरको कारणले हुन्छ। चराले फोहोर पर्चमा आफ्नो चुच्चो चलाएर सजिलै संक्रमण लिन सक्छ। आँखाको संक्रमण फैलिने अर्को तत्व भनेको साना, भीडभाड भएका बक्सहरूमा चराहरूको ठूला बथानको आवागमन हो। यस वर्गको संक्रमणले सामान्यतया एउटा मात्र आँखाको छेउमा सुन्निने संकेत गर्छ।

चरालाई न्यानो वातावरणमा सार्नुहोस्, अधिमानतः अस्पतालको पिंजरामा। बोरिक एसिड 5% मा पातलो गरी आफ्नो आँखा सफा गर्नुहोस् वा दिनको दुई वा तीन पटक आँखामा एन्टिबायोटिक मलम लगाउनुहोस्। केही दिनको उपचार नियमित रूपमा छिटो निको हुनको लागि पर्याप्त हुन्छ।

Knemidókoptes माइट्स (अनुहारको तराजूको कारण) ले पनि आँखाको क्षेत्रमा विशिष्ट स्क्याबहरू देखा पर्दा पलक र आँखालाई अप्रत्यक्ष रूपमा जलाउन सक्छ। आँखाको क्रस्ट र रिमहरूमा पेनिसिलिन नेत्रको मलम लगाउनुहोस्। भिटामिन ए को कमीले पलकहरूमा सानो, चाउरी जस्तो गाँठो देखा पर्न सक्छ। आहार सुधार गर्न धेरै उपयोगी छ, तर बिरामी चरा सधैं अलग हुनुपर्छ, किनकि यी मौसा psittacine fowl pox को संकेत हुन सक्छ, एक संक्रामक रोगविज्ञान जसलाई पशु चिकित्सा उपचार आवश्यक छ।

आँखाको संक्रमणको गम्भीर अवस्थाले एक वा दुवै आँखामा पूर्ण अन्धोपन हुन सक्छ। यो नियमित रूपमा एक लगातार रोइरहनु अघि हुन्छ जस पछि प्रभावित आँखाको पुतली दूधे सेतो हुन्छ। आंशिक वा पूर्ण रूपमा अन्धो भएका चराहरूलाई सानो पिंजरामा जीवित राख्न सकिन्छ। प्रारम्भमा, खाना र पानी पिंजराको भुइँमा राखिन्छ, प्राथमिकतामा उथले सिरेमिक डिशमा। यसका लागि केही समय लागे पनि समयसँगै अन्धो चराको बानी पर्न थाल्छ।

अनुहार तराजू

अनुहारको तराजू सामान्यतया माइट्स (Knemodoktes pilae) को कारणले हुन्छ, जसले सामान्यतया आँखा र चुच्चो वरपरको छालाको क्षेत्रमा आक्रमण गर्दछ, र गम्भीर अवस्थामा, खुट्टा र औंलाहरू। यी साना अरकनोइड परजीवीहरू सामान्यतया छालाको बाहिरी तहहरूमा गुँड बनाउँछन्, जहाँ तिनीहरूले आफ्नो अण्डा राख्छन्। यदि उपचार नगरी छोडियो भने, उत्पन्न हुने जलन, स्केलिंग र उत्सर्जन बिस्तारै बढ्दै जान्छ र गम्भीर चुचुरो विकृति निम्त्याउन सक्छ। रोकथामका उपायहरू नगरेमा चराबाट पंक्षीमा संक्रमण फैलिनेछ।

बेन्जिलबेन्जोएट, पेट्रोलियम जेली, वा ग्लिसरीन खपडीहरूमा लागू गर्न सकिन्छ, जुन तराजूहरू हुन् जुन हनीकोम्ब सेलहरू जस्तै हुन्छन्। खनिज तेल अर्को विकल्प हो, तर संक्रमित क्षेत्रमा मात्र लागू गर्न सावधानी अपनाउनु पर्छ; पिसाबमा कुनै पनि तेल नपाउनुहोस्। गम्भीर अवस्थामा, एभियन पशु चिकित्सकलाई सल्लाह दिनुहोस्।

जतिसक्दो चाँडो खसेको खसेको क्रस्ट उठाउनुहोस् र यसलाई जलाउनुहोस्। त्यसपछि पिंजरा, पर्चेस, सुत्ने बाकस र नेस्ट बक्सहरू सफा गरेर थप फैलिनबाट रोक्नुहोस्। अनुहारको तराजूले खतरनाक रोगविज्ञानको गठन गर्दैन, बरु यो पूर्ण रूपमा उन्मूलन सुनिश्चित गर्नको लागि ठूलो हेरचाह चाहिने एक जटिल असुविधा हो। सौभाग्यवश, र स्पष्ट रूपमा, अप्सराहरू अनुहारको तराजुहरू पाराकेटहरू भन्दा कम पटक संक्रमित हुन्छन्, जसमा यो रोग धेरै सामान्य छ।

Eschericia Coli द्वारा उत्पादित संक्रमण

Escherichia coli, ग्राम-नेगेटिभ ब्याक्टेरिया, जसलाई सामान्यतया E. coli भनिन्छ, बाट हुने संक्रमणले निम्फहरूका लागि गम्भीर कठिनाइहरू निम्त्याउन सक्छ। ई. कोलाईको सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण शिकार मानिस हो, तर चराहरू यसको लागि असुरक्षित छैनन्। ई. कोलाई चराको पेटका नियमित बासिन्दा हुन् भनेर मैले औंल्याएपछि मलाई विश्वास नगर्नुहोस्। तिनीहरू छैनन्। र यदि तिनीहरू फोक्सो, कलेजो र मुटुमा फैलियो भने, तिनीहरूले छिटो मृत्यु हुन सक्छ।

सबैभन्दा राम्रो रोकथाम भनेको सरसफाइमा सचेत हुनु हो। चराहरू ढुवानी गर्नु, खाना तयार गर्नु, गुँडहरूको निरीक्षण गर्नु वा तिनीहरूसँग अन्य गतिविधिहरू गर्नु अघि हात धुनुपर्छ। दिसाबाट हुने प्रदुषणलाई रोक्नु पर्छ र बिग्रिएको खाना, फोहोर पानी, पर्चेमा रहेको फोहोर, नेस्ट बाकस र पिंजरा र एभिएरीको भुइँमा, साथै प्रदूषणको अन्य स्रोतहरूबाट जोगिनै पर्छ। उपचारमा प्रत्येक 3 घण्टामा काओपेक्टेट वा पेप्टो-बिस्मोलका 4 वा 4 थोपाहरू हुन्छन्, प्लास्टिक ड्रपरद्वारा आपूर्ति गरिन्छ। यसले सूजन भएको पाचन पथलाई शान्त र सुरक्षित गर्दछ।

Uropigio संक्रमण

कहिलेकाहीं, uropygium (पछिल्लो पुच्छर कशेरुकामा पृष्ठीय रूपमा स्थित सेबेसियस ग्रन्थी) संक्रमित हुन्छ र छिद्र अवरुद्ध भएमा फोड़ा बन्न सक्छ। यस्तो अवस्थामा, पुच्छरमा एक स्पष्ट बल्ज देखा पर्दछ र चरालाई उल्लेखनीय रूपमा पीडा हुन्छ। जब चरा दुख्छ, यसले प्रभावित स्थानमा चकचके गर्छ र खरोंच गर्छ, ग्रंथि नजिकैको प्वाँख पनि निकाल्छ। केहि समय पछि, फोड़ा फुट्न सक्छ, दाग पर्च र अन्य ठाउँहरूमा जहाँ चरा रगत संग बस्छ। समझदार पक्षी मालिकले यो हुन दिनु हुँदैन।

दीर्घकालीन संक्रमण प्रायः स्रावको अत्यधिक उत्पादनको कारणले हुन्छ, त्यसैले निश्चित अन्तरालहरूमा ध्यानपूर्वक ग्रन्थी निचोडेर लक्षणहरू केही हदसम्म कम गर्न सकिन्छ। यदि यो पर्याप्त छैन भने, एक चरा पशु चिकित्सक आवश्यक छ, जसले उक्त अधिशेष निकाल्न अगाडि बढ्नेछ। समान लक्षणहरूसँग, एक ट्यूमर पनि uropygium मा प्रकट हुन सक्छ। यी सिस्टहरू सामान्यतया सौम्य हुन्छन्, तर तिनीहरूलाई शल्यक्रिया चाहिन्छ, यो सुनिश्चित गर्दै कि अत्यधिक रगत हानि हुँदैन।

कीरा

बाहिरी पक्षीहरूमा बस्ने निम्फहरूमा कीराको संक्रमण रोक्न गाह्रो हुन्छ। कीराहरू प्राय: स्वतन्त्र घुमफिर गर्ने चराहरूद्वारा परिचय गरिन्छ जुन एभियरीमा उभिन्छन् र तिनीहरूको मललाई भित्र पस्न दिन्छ। पेटको कीरा (Ascaris) लामो, सेतो लार्भाको रूपमा सुरु हुन्छ जुन निम्फहरूको आन्द्रामा परिपक्वतामा विकसित हुन्छ जसले तिनीहरूलाई निल्यो। वयस्क कीराहरूले एकै समयमा, चराको शरीरबाट यसको मलको माध्यमबाट बाहिर निस्कने अण्डाहरू छोड्छन्।

संक्रमित चराहरूले तौल घटाउन थाल्छन्, विरल प्लुमेज विकास गर्न थाल्छन् र पखाला वा कब्जियतको अनुभव गर्न सक्छन्। परजीवी संक्रमण पुष्टि गर्नको लागि, स्टूलको नमूना पशुचिकित्सकमा लैजानुपर्छ, जसले सम्भवतः piperazine वा levamisole सिफारिस गर्नेछ। उत्तम रोकथाम भनेको अप्सराहरूलाई उचित स्वच्छता र स्वास्थ्य अवस्थामा राख्नु हो। यदि एभियरी फ्लोर कंक्रीटले बनेको छ भने, दबाब धुनेको आवधिक खुराकले कुनै पनि संक्रमित थोपाहरू हटाउनेछ।

नेमाटोड्स (क्यापिलारिया) गोलो धागो जस्तो परजीवीको रूपमा सुरु हुन्छ जुन बाली वा अप्सराको पेटमा आफ्नो वयस्क जीवनमा पुग्छ। वयस्क कीराहरूले चराको शरीरबाट निस्कने अण्डाहरू दिसामा छोड्छन्। यसको संक्रमणको लक्षण पखाला र तौल घट्नु हो। फेरि, भेटेरिनरी परीक्षण पछि, सम्भवतः piperazine वा levamisole निर्धारित गरिनेछ, र रोकथाम पनि उचित स्वच्छता र स्वास्थ्य मा निर्भर हुनेछ।

डंक

प्वाँखहरू तोड्ने कार्य सामान्यतया सामान्य वा असामान्य मोल्टको अन्त्यतिर बारम्बार हुन्छ। यो बुझ्न सजिलो छ कि यी छालासम्बन्धी प्रक्रियाहरूले खुजली निम्त्याउँछ, जसले चराहरूलाई स्क्र्याच बनाउँछ र त्यसपछि (वा प्वाँखहरू छाड्न) थाल्छ। त्यस पछि, चराले आफ्नो प्वाँख टिप्न जारी राख्न सक्छ, बस बोरियत शान्त गर्न। यो सत्य हो कि यो अन्तिम कथन एक ठोस वैज्ञानिक आधार छैन, तर अहिलेसम्म यस्तो व्यवहार को लागी कुनै अन्य व्याख्या छैन जस्तो देखिन्छ।

यो तथ्य हो कि निम्फहरू जसले आफूलाई कब्जा गर्नको लागि केहि फेला पार्दैनन् तिनीहरूले कहिलेकाहीँ नियमित रूपमा आफ्नो प्वाँख उखेल्छन्, र केही हप्तामा तिनीहरूले लगभग पूर्ण रूपमा तोड्न सक्छन्। धेरै घुमाउरो-बिल चराहरूले यो नराम्रो बानी विकास गर्छन्, तर विशेष गरी nymphs र cockatoos। नियमित रूपमा शेड गर्ने बानी चराले केही पुराना प्वाँखहरू छोडेर सुरु हुन्छ जुन हटाउन आवश्यक छ (वा चराले सोच्दछ)।

पछि, तिनीहरू आफ्नो ध्यान नयाँ प्वाँखहरूमा फर्काउँछन्, सायद ती अविकसित फेला पर्छन्। यसले निम्त्याउँछ र सायद सुखद वा उत्तेजक संवेदनाहरू, र त्यसपछि यो सुरु हुन्छ र अन्त्य हुँदैन! धेरै प्वाँखहरू सामान्यतया आधारमा "काटे" हुन्छन्, केवल क्यालामस छोडेर। चराहरूलाई तिनीहरूको प्वाँखहरू तान्नबाट रोक्नको लागि उत्तम तरिका भनेको तिनीहरूलाई कब्जा गर्नको लागि केही प्रदान गर्नु हो। एभियरी वा पिंजरामा सुतलीका धेरै बाक्लो छेउहरू झुण्ड्याउन अगाडि बढ्नुहोस्; वा तिनीहरूलाई फलफूलका रूखहरू, विलो र प्राइभेटका टुक्राहरू दिनुहोस्। तिनीहरूले यी "उपचारहरू" मा खेल्न र खाजा गरेर खुसीसाथ आफूलाई कब्जा गर्नेछन्।

तिनीहरूको आहार सुधार गर्नुहोस्, विशेष गरी तिनीहरूलाई अतिरिक्त खनिजहरू, प्रोटीनहरू, भिटामिनहरू र एमिनो एसिडहरू प्रदान गर्नुहोस्। विलो ट्विग्समा लिग्निन, एक एमिनो एसिड हुन्छ जुन निको पार्न प्रभावकारी हुन्छ। प्वाँखहरू खसाल्नाले नरभक्षीवाद निम्त्याउन सक्छ। त्यसैले चराबाट सबै क्षतिग्रस्त प्वाँखहरू हटाउन महत्त्वपूर्ण छ; छ देखि आठ हप्तामा नयाँ प्वाँखहरूले तिनीहरूलाई प्रतिस्थापन गर्नेछ। यदि क्षतिग्रस्त प्वाँखहरू पछाडि छोडियो भने, चराले कुनै बिन्दुमा छालालाई क्षति नपुग्दासम्म तिनीहरूमा चकवा दिनेछ, जसले रक्तस्रावको श्रृंखला निम्त्याउँछ र थप संक्रमणको सम्भावनाको लागि बाटो खाली गर्दछ।

अण्डा पेकिंग

कहिलेकाहीँ अप्सराहरूले गुँडमा बस्ने अण्डाहरू चकनाचक गर्ने प्रवृत्ति हुन्छ। तुरुन्तै उपायहरू मिलाउनुहोस् र लेखक पक्षीलाई पिंजरा वा एभियरीबाट हटाउनुहोस्। यस व्यवहारको लागि कुनै दस्तावेज गरिएको कारण छैन, तर यदि तपाइँ नियमित रूपमा तपाइँका चराहरूलाई उचित खाना, आवास, पालनपोषण र प्रशिक्षण प्रदान गर्नुहुन्छ भने यो हुने सम्भावना लगभग निश्चित रूपमा स्लिम हुन्छ।

Psittacosis

Psittacosis सुता र प्याराकीटहरूको रोगविज्ञान हो जसलाई अन्य प्रजातिका चराहरूमा ओर्निथोसिस भनिन्छ। यो अन्ततः nymphs मा प्रकट हुन्छ। यो नाजुक रोग, सबै अवस्थामा, इन्ट्रासेलुलर परजीवी क्लामिडिया psittaci द्वारा हुन्छ, जुन यसको अद्वितीय वृद्धि चक्र द्वारा अन्य सबै सूक्ष्मजीवहरू भन्दा फरक छ। यो सामान्यतया फोहोर प्रजनन कार्यहरूमा प्रकट हुन्छ र आयातित चराहरूमा, विशेष गरी तस्करी गरिएका चराहरूमा आउँछ। फोहोर उपस्थिति संग nymphs विश्वास नगर्नुहोस्। तिनीहरू स्वस्थ देखिन सक्छन्, तर नजिकको जाँचले तिनीहरू संक्रमित भएको कुरा प्रकट गर्न सक्छ।

Psittacosis ले लक्षणहरूको बहुलता प्रकट गर्न सक्छ, यसको निदान गाह्रो बनाउँछ, विशेष गरी यसको प्रारम्भिक चरणहरूमा। सामान्यतया, यो नराम्रो चिसो, नाकबाट भिजेको थोपा, श्वासप्रश्वासको विकार र कर्कश र घरघराहटबाट सुरु हुन्छ। जनावर थकित देखिन्छ र बारम्बार पखाला हुन्छ। रोगलाई घातक मान्नु अघि, चरा प्रायः दुखाइबाट ग्रस्त हुन्छ।

फेदर सिस्ट

अर्को अवस्था जुन कहिलेकाहीं अप्सराहरूमा प्रकट हुन्छ, पखेटा फेदरिङ हो। यी बल्जहरू, जसलाई ट्यूमरसँग भ्रमित हुनु हुँदैन, फेदर फोलिकल भित्र फेदर ब्यारेलको विकासको परिणाम हो। प्वाँखहरू छालाको मुनि अड्किन्छन् र निस्कन सक्दैनन्। छाला मुनि धेरै प्वाँखहरू बढ्दै जाँदा, सिस्ट ठूलो हुन्छ। यदि यो खुल्यो भने, सिस्ट चीज जस्तो पदार्थबाट बनेको देख्न सक्छ। उपचार नगरिएको सिस्ट समयसँगै खुल्छ, त्यसैले थप संक्रमण हुने सम्भावना हुन्छ।

केहि अवस्थामा, चरा आफैले पहिले नै खोलिएको सिस्टमा पिक्स गर्दछ। परिणामस्वरूप स्राव सामान्यतया हावाको सम्पर्कमा कडा हुन्छ र प्वाँखको साथ बढेर अन्तमा निस्कने क्रस्ट बनाउँछ। यदि एक चरामा धेरै यस्ता सिस्टहरू छन् भने, केवल पशुचिकित्सकले शल्यक्रिया गरेर सिस्ट र असामान्य प्वाँखहरू हटाउन जिम्मेवार हुन्छ। पछाडि वा पुच्छरमा अवस्थित सिस्टहरू पूर्ण रूपमा हटाउनु पर्छ।

अण्डा अवधारण

राम्ररी राखिएका अप्सराहरू अण्डा राख्ने समस्याबाट ग्रस्त हुन्छन्, जसले गर्दा चराले अण्डा बाहिर निकाल्न नसक्ने समस्या हुन्छ। पीडित महिला बिरामी भएको, निहुरिएर बस्ने, जमिनमा (कहिलेकाहीँ गुँडभित्र) बस्ने, थोरै हिँड्ने र हातले समात्न सजिलो हुने देखिन्छ। यदि तपाइँ यसको पेट छोउनुहुन्छ भने, तपाइँ चाँडै कमजोरी देख्नुहुनेछ - अण्डा अवरुद्ध छ।

सामान्यतया, डिम्बाशयबाट क्लोआकासम्म जाने फराकिलो क्षेत्रमा, न त क्लोकामा नै अण्डा २४ घण्टाभन्दा बढी रहँदैन। ठीक समयमा, अंडाशयको तल्लो भागको मांसपेशीहरू क्लोकामा धकेल्छन् र यसरी, छोटो समयमा, अण्डालाई शरीरबाट बाहिर निकाल्छ। सहभागी मांसपेशीहरूले चिसो, स्नायु तनाव, त्यो वर्ष धेरै पटक प्रजनन भएको, कमजोर मांसपेशी टोन, वा क्याल्सियम र/वा निश्चित भिटामिनको कमीको कारणले काम गर्न बन्द गर्न सक्छ।

अण्डा अवधारणको अर्को कारण हो कि तिनीहरूको खोल छैन वा धेरै पातलो खोल ("हावा" अण्डा) छ। सामान्य अवस्थाहरूमा अवधारणबाट बच्न सकिन्छ। जाहिर छ, कुनै पनि भिटामिन वा खनिज अपर्याप्तता को रोकथाम को लागी तयारी आवश्यक छ। यो सुनिश्चित गर्न सल्लाह दिइन्छ कि अप्सराले प्रजनन गर्दा सन्तुलित आहारको आनन्द लिन्छ, कि यसमा हरियो खाना र अंकुरित बीउहरूको उपयुक्त आपूर्ति छ।

अण्डा अवधारणको सम्भावना कम गर्नको लागि एक अतिरिक्त सावधानी भनेको प्रजनन मौसममा तपाईंको चराहरूलाई धेरै चाँडो प्रजनन सुरु नगर्नु हो। तापक्रम र आर्द्रता यति चाँडै सबैभन्दा उपयुक्त छैन। धेरै कम उमेरका केटीहरूलाई कहिल्यै नबनाउनुहोस्। सौभाग्य देखि, अण्डा अवधारण पूर्ण रूपमा निको हुन्छ, जबसम्म यो छिटो पर्याप्त छ। पहिलो कुरा क्लोकामा तातो खनिज तेलका केही थोपाहरू राख्नको लागि प्लास्टिक ड्रपर प्रयोग गर्नु हो, ताकि अण्डा अझ सहज रूपमा स्लाइड गर्न सकोस्।

साल्मोनेला

साल्मोनेलाले सबैभन्दा कम उमेरका अप्सराहरूमा धेरै पीडितहरू निम्त्याउँछ। रड जस्तो साल्मोनेला ब्याक्टेरियाले पखाला, जोर्नी दुख्ने र स्नायु सम्बन्धी विकार निम्त्याउँछ। ब्याक्टेरिया संक्रमित चराहरूको दिसा वा तिनीहरूको र्याल (जब चल्लाहरूलाई तिनीहरूका आमाबाबुले खुवाउँछन्) मार्फत सर्छ। साल्मोनेला कीटाणुहरू अझै पनि अण्डामा जान सक्छन्। त्यहाँ रोगका चार प्रकारहरू छन् जुन कहिलेकाहीँ एकैचोटि सबै प्रकट हुन्छन्।

  • आन्द्रा साल्मोनेला: ब्याक्टेरियाले आन्द्राको पर्खालहरू भत्काउँछ, जसले गर्दा दुर्गन्धित, बाक्लो, हरियो वा खैरो मलले श्लेष्मले लेपित र नपच्ने खानाका टुक्राहरू भएको पखाला निम्त्याउँछ। (हरियो दिसाको रंगले पित्तको संक्रमणलाई पनि संकेत गर्न सक्छ)।
  • जोर्नीको साल्मोनेला: एक शक्तिशाली आन्द्राको संक्रमणले ब्याक्टेरिया रगतमा प्रवेश गर्न सक्छ र चराको सम्पूर्ण शरीरलाई संक्रमित गर्न सक्छ, हड्डी जोर्नीहरू सहित, सम्बन्धित दुखाइको साथ र बलियो सूजन निम्त्याउन सक्छ। संक्रमित चराले पखेटा र खुट्टा प्रयोग गर्न बन्द गरेर मात्र दुखाइ शान्त पार्ने प्रबन्ध गर्दछ।
  • साल्मोनेला अंग: ब्याक्टेरिया रगतमा प्रवेश गरेपछि, तिनीहरूले सबै आन्तरिक अंगहरू, विशेष गरी कलेजो, मृगौला, प्यान्क्रियाज र हृदय, साथै विभिन्न ग्रंथिहरूलाई संक्रमित गर्न सक्छन्। प्रभावित चरा निष्क्रिय हुन्छ, पिंजरा वा एभिरीको कुनामा उदास हुन्छ, जबकि यसको श्वास रोकिन्छ र दृष्टि कम हुन्छ।
  • स्नायु को साल्मोनेला: साल्मोनेलाले स्नायु र मेरुदण्डलाई असर गर्न सक्छ, जसले सन्तुलन गुमाउन र पक्षाघात हुन सक्छ। विशेषता लक्षणहरू घाँटी घुमाउन कठिनाइ, क्लोकाको फोउलिंग, र औंलाहरूको ऐंठन जस्तो संकुचन हो।

साल्मोनेलाबाट संक्रमित अप्सराहरूले तीन वा चार दिनपछि पेटमा गम्भीर समस्या देखाउँछन्। ब्याक्टेरिया आन्द्राको अस्तरमा फैलिन्छ र रक्तप्रवाहमा जान्छ। प्रतिरक्षाको कमी भएका जवान चराहरूमा पीडितहरू चाँडै देखा पर्छन्। तथापि, पुराना चराहरूले लामो समयसम्म रोगलाई इन्क्युब्युट गर्छन्, र यदि राम्रोसँग उपचार गरिएन भने तिनीहरूको ओभिडक्ट र मलबाट अन्य चराहरूलाई सङ्क्रमण गर्ने शक्तिको वाहक बन्छन्। प्रजनन मौसममा जवान चराहरूको ठूलो हानि साल्मोनेलोसिसको उपस्थितिको एक स्पष्ट संकेत हो।

मोटापा

अप्सराहरू जसले आफ्नो सानो पिंजराको कारणले पर्याप्त व्यायाम प्राप्त गर्दैनन् वा तिनीहरूसँग खेलौनाहरू नभएको कारणले गर्दा तिनीहरूले धेरै तौल बढाउन सक्छन्। उचित पोषण नपाएकाहरू पनि मोटोपनको शिकार हुने सम्भावना हुन्छ। धेरै तौल बढ्ने प्रक्रिया धेरै ढिलो हुन्छ। मालिकहरू सतर्क हुनुपर्छ र मोटोपनाको प्रारम्भिक संकेतहरूलाई ध्यानपूर्वक निगरानी गर्नुपर्छ।

जब अप्सरालाई पर्च गर्न गाह्रो हुन्छ, चीजहरू पहिले नै धेरै टाढा भइसकेका छन्। चरा पिंजराको पछाडि बस्न सक्छ, निद्रा लागेको छ र भारी हावामा छ। यसको शरीरका रेखाहरू अस्पष्ट, भारी र उभिएका हुन्छन्, र छालाले पहेँलो रंग प्रकट गर्दछ जुन छाती वा पेटमा प्वाँखहरू उडाएर देख्न सकिन्छ। यो तपाईको छाला मुनि चम्कने बोसो हो। मोटोपनाबाट पीडित अप्सराहरूले पर्याप्त व्यायाम गर्ने र धेरै रुचिहरू भएकाहरूको तुलनामा धेरै छोटो जीवन बाँच्न सक्छन्।

मोटो चरालाई बगाउन गाह्रो हुन्छ र नियमित रूपमा अल्छी अनुहार लिएर सुतेको हुन्छ। तिनीहरूले आफ्नो अप्सराहरूलाई तौल बढ्नबाट रोक्नै पर्छ, र यदि कुनै बढी तौल छ भने, सुधारात्मक कार्यहरू लिनुपर्छ। पहिलो कुरा चराहरूलाई प्रशस्त व्यायाम गराउनु हो। दोस्रो उपाय भनेको तिनीहरूको आहारमा सुधार गर्नु हो, तिनीहरूलाई राम्ररी धोएर तरकारी वा फलफूलहरू प्रशस्त मात्रामा आपूर्ति गर्नु हो जुन रासायनिक उत्पादनहरू रहित छन्। तिनीहरूलाई प्रोटिन वा फ्याट बढी भएको खानेकुरा नदिनुहोस्।

मुडा

मोल्टिङ एक रोगविज्ञान अवस्था होइन। अप्सराका प्वाँखहरू धेरै पहिरन र क्षतिको अधीनमा छन्, यसरी समय र हावाको नतिजा, हेरचाह, गुँड बनाउन, न्यानो खोज्दै तिनीहरूको बीचमा घुम्ने चल्लाहरू, यी सबैले तिनीहरूलाई धेरै नोक्सान पुर्‍याउँछ। यही कारण हो कि तिनीहरूले वर्षमा एक पटक आफ्नो पातहरू बहाउँछन्।

वास्तवमा, घुमाउरो बिल भएका चराहरू गर्मीको आगमनसँगै, प्रजनन मौसम पछि र जवानहरू स्वतन्त्र भएपछि वर्षभरि पग्लिन्छन्। यसबाट यो अनुमान लगाउन सकिन्छ कि यौन अंगहरू (अण्डकोष, अण्डाशय, आदि) को कार्यहरू मोल्टिङसँग घनिष्ट रूपमा जोडिएका छन्। थप रूपमा, एक नियमित मोल्ट, असुविधा बिना, वर्ष को समय, तापमान, आर्द्रता र अप्सरा को खाना मा निर्भर गर्दछ।

चिसो र ओसिलो महिनाहरूमा भन्दा न्यानो वसन्त र गर्मीको राम्रो सुरुवात पछि मोल्ट बढी हुन्छ भनेर चिन्न सकिन्छ। कुनै-कुनै अवस्थामा, चरा पग्लिन यति चिन्तित हुन्छ कि यसले लगातार आफ्नो प्वाँखहरू हल्लाउँछ, आफ्नो चुचुरोले तिनीहरूलाई छुट्याएर पनि केही राहत पाउँछ। सामान्यतया, तथापि, यो निम्फहरूको लागि आरामको समय हो, जसमा तिनीहरू सबै बेकार गतिविधिहरू त्याग्छन्। अध्ययनहरूले देखाएको छ कि चराको शरीरको तापक्रम पूरै मोल्टमा सामान्य भन्दा अलि बढी हुन्छ।

तर एक प्रतिकूल मोल्ट मा तापमान कम गर्न सकिन्छ। यस अवधिमा, अप्सराहरूलाई प्रोटीन युक्त आहार चाहिन्छ (प्वाँखहरू 88% प्रोटीनले बनेको हुन्छ)। हड्डीको तन्तुबाट क्याल्सियमको पुन: अवशोषणको कारणले गर्दा तिनीहरू हड्डी भाँच्नको लागि कमजोर हुन्छन्। नयाँ प्वाँखहरू प्रोटिनबाट बनेको हुनाले अपर्याप्त राशन पाउने चराले आफ्नो आहार पूरा गर्न प्रयोग गर्ने सम्भावना हुन्छ।

अन्ततः, एक अप्सराले एकै पटक धेरै प्वाँखहरू गुमाउन सक्छ र तिनीहरूलाई प्रतिस्थापन गर्न समस्या हुन सक्छ। यस्तो मोल्टलाई विसंगत भनिन्छ। एक अप्सरा जसले गलत मौसममा प्वाँखहरू गुमाउने झुकाव राख्छ अझै पनि असामान्य मोल्टको अनुभव गरिरहेको छ। धेरैजसो अवस्थामा, यी असामान्य परिवर्तनहरू बाह्य वातावरणीय कारकहरू जस्तै असामान्य रूपमा उच्च वा कम तापक्रम, मौसममा अचानक परिवर्तन, झटका, रोगविज्ञान वा डरहरूका कारण हुन्छन्। असामान्य पिघलिएको सबैभन्दा सामान्य कारणहरू मध्ये एक थाइरोइड डिसफंक्शन हो।

अर्को प्रकारको मोल्ट भनेको तथाकथित शॉक मोल्ट हो, जसमा अप्सराले सामान्य पिघलिएको मौसम भन्दा बाहिर अचानक प्वाँखहरू झर्न थाल्छ। यदि चरा चकित वा डराएको छ भने यस्तो मोल्ट हुन सक्छ; त्यसकारण, उनीहरूलाई हेरचाह र कोमलताका साथ व्यवहार गर्नु राम्रो हुन्छ, विशेष गरी हालैको अधिग्रहणका र जसले अझै पनि उनीहरूको वातावरणलाई पहिचान गर्दैछ।

त्यस्तै गरी, जवान अप्सराहरूलाई एक्लै छोडिनु पर्छ ताकि बिस्तारै तर सुरक्षित रूपमा, तिनीहरू आफ्नो मालिक र तिनीहरूको वातावरणमा बानी पर्छन्। त्यसैले रातिको समयमा उनीहरुलाई डिस्टर्ब नगर्नु जरुरी छ । बिराला, उल्लु, नेवल, मुसा, मुसा र अन्य समान जीवहरूलाई एभिरीबाट टाढा राख्नुपर्छ ताकि तिनीहरूले अप्सराहरूलाई छक्क नपरोस् र तिनीहरूलाई झटका नहोस्।

झटका मोल्टिंग भएका चराहरूका घटनाहरू रिपोर्ट गरिएका छन् जुन पूर्ण रूपमा फरक रोगको उपचारको लागि हटाइयो। यस प्रकारको मोल्टको साथ अप्सराले नियमित रूपमा पुच्छर वा तल प्वाँखहरू गुमाउँछ, तर धेरै विरलै पखेटा प्वाँखहरू। पुच्छरका प्वाँखहरू पग्लनुलाई छेपारोका धेरै प्रजातिहरूको आत्म-विच्छेदन (वा पुच्छर हानि) मान्न सकिन्छ।

मौन फ्रान्सेस्का

धेरै पक्षी प्रशंसकहरूलाई थाहा छ कि फ्रान्सेली मोल्ट के हो, यद्यपि यो लभबर्ड र अप्सराहरूमा दुर्लभ छ। यो सामान्यतया जवान चराहरूमा गुँडमा हुँदा सुरु हुन्छ। फ्रान्सेली मोल्ट के कारणले हुन्छ भनेर धेरै सिद्धान्तहरू अगाडि राखिएको छ, तर यो भाइरसको कारणले भएको कुनै प्रमाण छैन।

प्राय: फ्रेन्च मोल्टहरूमा, गुँड छोडेर अचानक भाग्ने चराले आफ्नो भर्खरै अधिग्रहण गरेको पुच्छर र उड्ने प्वाँखहरू गुमाउनेछ, वा तिनीहरू फुट्नेछ। सामान्यतया, प्रभावित प्वाँखहरू मूल उडान र पुच्छरका प्वाँखहरू हुन्, तर गम्भीर अवस्थामा दोस्रो प्वाँखहरू पनि समावेश हुन्छन्।

पूरै उखेलिएका चराहरू देख्नु असामान्य होइन! यसको विपरित, फ्रान्सेली मोल्टका केही केसहरू यति अगोचर छन् कि तिनीहरू लगभग वा पूर्ण रूपमा चिन्न नसकिने छन्; केही चराहरूले पुच्छरका प्वाँखहरू मात्र गुमाउँछन् र उड्न पनि सक्छन्। यो नोट गर्न चाखलाग्दो छ कि फ्रान्सेली मोल्टमा प्वाँखहरू प्रायः सममित रूपमा बगाइन्छ। यस रोगका साथ निम्फहरूको दैनिक जाँचले पत्ता लगाउनेछ कि भित्री प्राथमिक प्वाँखहरू प्रायः सुरुमा प्रभावित हुन्छन्। बढ्दो प्वाँखहरू मात्र हराएका छन्; पूर्ण हुर्केकाहरूलाई असर पर्दैन।

चिसो

श्वासप्रश्वासको जटिलताहरू सबै प्रकारका समस्याहरूको उत्पादन हुन सक्छ: ड्राफ्टहरू, धेरै चिसो तापक्रम, भिटामिन ए को कमी, स्नायु तनाव, र विभिन्न ब्याक्टेरिया, फंगाई र भाइरसहरूको सम्पर्क। यदि उसको श्वास छिटो र सुन्न सकिने छ भने तपाईले आफ्नो अप्सरालाई सास फेर्न गाह्रो भइरहेको छ भनी पहिचान गर्न सक्षम हुनुहुनेछ। यसले आफ्नो चुच्चो खुल्ला छोड्नेछ र आफ्नो पुच्छरलाई माथि र तल हल्लाउनेछ। अप्सराले हाच्छ्युँ र खोक्छ, नाकबाट निस्कन्छ र भोक नलाग्ने गर्छ। धेरै जसो केसहरूमा, उनी निराश भई प्वाँखहरू हल्लाउँदै कुनामा पल्टिनेछिन्।

ठण्ड

निम्फहरूका खुट्टाहरू हुन्छन् जसलाई zygodactyls भनिन्छ, जसको मतलब दुई औंलाहरू जुन अगाडि र दुईवटा पछाडि देखाउँछन्, जसमा स्थिर हुने सम्भावना हुन्छ। जाडोको धेरै चिसो दिनहरूले उनीहरूको पञ्जाका औंलाहरू जम्मा हुन सक्ने सम्भावनालाई संकेत गर्दछ। फ्रस्टबाइट हुन सक्छ जब अप्सराहरू तारको जालमा धेरै लामो समयसम्म टाँस्छन्, र कहिलेकाहीँ डराएमा त्यसो गर्ने प्रवृत्ति हुन्छ।

धेरै पातलो पर्चहरू पनि प्रायः समस्याग्रस्त हुन्छन् किनकि चराहरूको औंलाहरू अपेक्षाकृत खाली हुन्छन् र त्यसैले प्वाँखले ढाक्दैनन्। यस्तो अवस्थामा, यो स्पष्ट रूपमा ह्याङ्गरहरू परिवर्तन गर्न आवश्यक छ। यदि तपाइँ सुत्ने बाकसहरू प्रयोग गर्नुहुन्छ भने, तिनीहरूको तल्लो भागलाई पीट मसको छुट्टै तहले लाइन गर्नुहोस्। जमेको भाग अँध्यारो, कडा र कडा हुन्छ, जुन पछि सुक्छ र चरालाई स्पष्ट क्षति नगरी अलग हुन्छ। संक्रमणको पहिलो संकेतमा, गैर-कास्टिक आयोडिनले तुरुन्तै घाउको उपचार गर्नुहोस्। पशु चिकित्सकले सामान्यतया कुनै न कुनै प्रकारको क्रीम सिफारिस गर्दछ।

विषाक्त

विषाक्तताले आन्द्रा विकारहरू पनि निम्त्याउन सक्छ। बिग्रिएको खाना वा विषाक्त पदार्थले चराहरूलाई विषाक्त बनाउन सक्छ। चरालाई कीटनाशक वा अन्य रासायनिक स्प्रेमा नदेखाउनुहोस्। यदि तपाईंलाई आफ्नो अप्सराहरू विषाक्त छन् भन्ने शंका छ भने, तिनीहरूलाई ताजा हरियो खाना र पिउने पानीको साथ राम्रोसँग आपूर्ति गरिएको न्यानो वातावरणमा बदल्नुहोस् जसमा सोडाको केही बाइकार्बोनेट मिसाइएको छ (प्रति गिलास पानीको लगभग 1 ग्राम)। अन्य प्रभावकारी शुद्धिकरणहरू ताजा दूध वा पेप्टो-बिस्मोलका केही थोपाहरू हुन्। तिनीहरूलाई लगातार तीन दिन भन्दा बढी बेकिंग सोडा नदिनुहोस्।

विशेष गरी प्रजनन मौसममा चराहरूले अत्यधिक मात्रामा प्रोटिन उपभोग गर्दा एक विशेष प्रकारको विषाक्तता हुन सक्छ। प्रभावित चराहरूले प्रायः अचानक विषाक्तताका सबै विशेषता लक्षणहरू देखाउँछन्: तिनीहरू सुस्त र निद्रामा देखिन्छन्, सास फेर्न कठिन हुन्छन्, र अब उड्दैनन्। तिनीहरू अक्सर गम्भीर झाडापखालाबाट ग्रस्त हुन्छन्, जसले छिटो मृत्यु पनि निम्त्याउन सक्छ।

भंग

चराहरूलाई होसियारीपूर्वक ह्यान्डल गरेर र भुक्ने कुकुरहरू र बिरालोहरूबाट आश्रय दिएर खुट्टा वा पखेटा भाँच्नबाट बच्न सकिन्छ। यदि दुर्घटना भयो भने, एक विशेष पशु चिकित्सकलाई सल्लाह दिनुहोस्, तर यदि तपाइँ आफैले भाँचिएको खुट्टाको उपचार गर्न सक्षम हुनुहुन्छ भने, भाँचिएका भागहरू सीधा गर्न अगाडि बढ्नुहोस् र पातलो लट्ठीको जोडीले खुट्टाको दुबै छेउमा भाँच्नुहोस्। खुट्टाको वरिपरि गाजलाई कसिलो रूपमा बेर्दा र त्यसपछि टेपले बेर्दा स्लेटहरूलाई ठाउँमा समात्न ध्यान दिनुहोस्। तपाईं फ्र्याक्चर साइटमा कुनै पनि आन्दोलन सीमित गर्न चाहनुहुन्छ।

कहिलेकाहीँ यो भाँचिएको खुट्टाको लागि एक च्यातिएको मांसपेशी गल्ती गर्न सजिलो छ। यो तब हुन सक्छ जब चराले तारको जालमा फसेपछि आफूलाई मुक्त गर्न हताश चालहरू गर्छ। फाटेका मांसपेशीहरू सजिलै निको हुँदैनन्। तपाईंले प्रभावित खुट्टालाई पट्टीको साथ स्थिर राख्न प्रयास गर्न सक्नुहुन्छ, प्रकृतिले यसको पाठ्यक्रम लिँदा यसलाई स्थिर राख्ने उद्देश्यले।

भाँचिएको र खसेको पखेटालाई गजले पट्टी लगाउन सजिलो हुन्छ। यो गर्नका लागि, गजमा काट्नुहोस्, त्यसपछि काटिएको पखेटा घुसाउनुहोस्। गजलाई शरीरको वरिपरि बेर्नु पर्छ र यसलाई बाहिर निस्कनबाट रोक्नको लागि एउटा खुट्टामा जोडिएको हुनुपर्छ। तपाईंले चरालाई धेरै निचोड नगरी पट्टी बलियो छ भनेर सुनिश्चित गर्नुपर्दछ। यद्यपि धेरैजसो चराहरू उपचार गरिएको खुट्टा वा पखेटामा बानी पर्छन्, केही रोगीहरूले आफ्नो घाउमा चोट लाग्नबाट रोक्नको लागि एलिजाबेथन कलर लगाउन आवश्यक पर्दछ।

तपाइँ यी अन्य लेखहरूमा पनि रुचि राख्न सक्नुहुन्छ:


लेखको सामग्री हाम्रो सिद्धान्तहरूको पालना गर्दछ सम्पादकीय नैतिकता। त्रुटि क्लिक गर्न रिपोर्ट गर्नुहोस् यहाँ.

एक टिप्पणी, तपाइँको छोड्नुहोस्

तपाइँको टिप्पणी छोड्नुहोस्

तपाईंको ईमेल ठेगाना प्रकाशित हुनेछैन।

*

*

  1. डाटाका लागि जिम्मेवार: एक्चुलिडेड ब्लग
  2. डाटाको उद्देश्य: नियन्त्रण स्पाम, टिप्पणी प्रबन्धन।
  3. वैधानिकता: तपाईंको सहमति
  4. डाटाको सञ्चार: डाटा कानुनी बाध्यता बाहेक तेस्रो पक्षलाई सूचित गरिने छैन।
  5. डाटा भण्डारण: डाटाबेस ओसीन्टस नेटवर्क (EU) द्वारा होस्ट गरिएको
  6. अधिकार: कुनै पनि समयमा तपाईं सीमित गर्न सक्नुहुनेछ, पुन: प्राप्ति र तपाईंको जानकारी मेटाउन।

  1.   Susana भन्यो

    उत्कृष्ट लेख। मसँग दुईवटा अप्सराहरू छन् र तपाईंले भेटेरिनरी क्लिनिकमा अपोइन्टमेन्ट प्राप्त गर्दा तिनीहरूका लक्षणहरू बुझ्न यसले धेरै मद्दत गर्छ। तिनीहरूमध्ये एक फ्रान्सेली मोल्टबाट पीडित छिन् र फेरि उडेको छैन, तर उनी सबैभन्दा खुसी छिन्।