रोमान्टिकवाद को विशेषताहरु र यसको अर्थ

तर्कवाद र चित्रणले केहि समय पहिले कलात्मक र साहित्यिक सबै कुरा हावी गर्यो; यद्यपि, यसले यस संसारको वास्तविकतालाई प्रतिबिम्बित गर्दैन जुन बरु तर्कहीन छ, भावना र अपूर्णताले भरिएको छ र यो अन्ततः यसको सार हो; तिनीहरू यसरी देखिन्छन् विशेषताहरू को रोमान्टिज्म.

रोमान्टिकवाद को विशेषताहरु

विशेषताहरू रोमान्टिकवाद को

रोमान्टिकवादको आधारभूत विशेषताहरू जान्न सुरु गर्न, यो नयाँ कलात्मक र दार्शनिक आन्दोलन जसले त्यस समयमा समाजलाई प्रभाव पारेको थियो, र सबै क्षेत्रमा कलात्मक अभिव्यक्तिको नयाँ रूपको सुरुवात कसरी भयो भनेर सम्बोधन गर्न महत्त्वपूर्ण छ।

रोमान्टिज्म युरोपमा अठारौं शताब्दीमा देखा पर्‍यो, यो एउटा नयाँ वर्तमान थियो जुन फरक सौन्दर्य, नयाँ दर्शन र कलालाई बुझ्ने र बुझ्ने नयाँ तरिकामा केन्द्रित थियो। यो पहिले नै दृष्टान्तको समयबाट आउँदै थियो, एक अवधि जसमा कारण र मानवतावाद प्रबल भयो, भावनाहरू, भावनाहरू र सपनाहरूलाई छोडेर।

त्यसकारण, यो धेरै व्यावहारिक संसारको प्रतिक्रियामा, रोमान्टिकवाद देखा पर्‍यो, व्यक्तिपरक आत्मप्रतिको प्रतिबद्धता र भावनाहरूको उच्चता र सपनाको संसार। यससँगै उनी विगतमा, लोककथा र राष्ट्रिय परम्पराहरूमा फर्किए, यो आफैमा देशको व्यक्तित्व र यसका विशेषताहरू पुन: पत्ता लगाउने माध्यम थियो; यसले राष्ट्रवादको फस्टाउन थाल्यो र ग्रीको-ल्याटिन संसार र मध्य युगमा फर्कियो। यो नयाँ प्रवृतिले प्रत्येक कलात्मक अनुशासनमा अन्वेषण गर्न विभिन्न चुनौतिहरू र क्षेत्रहरूलाई चिन्हित गर्यो।

चित्रकारी मा रोमान्टिकवाद को विशेषताहरु

चित्रकलामा कलात्मक अभिव्यक्तिको सन्दर्भमा, यसले समाजले यस प्रकारको कलालाई कसरी कदर गर्छ भन्ने सन्दर्भमा साँचो रूपान्तरण समावेश गर्दछ, जुन विगतका समयदेखि राज्य र चर्चको मात्र सामान्य थियो, जो सिद्धान्तमा यसको प्रारम्भिक प्रवर्द्धकहरू थिए। तपाइँको विज्ञापन को लागी यो प्रयोग गर्दै।

त्यसैगरी, रोमान्टिकवादका विशेषताहरू, कलालाई विवेक र आफ्नै सृजनशीलताको प्रयोगसँग जोडेर, कलाको कार्यान्वयन र निर्माणका लागि नयाँ अवस्थाहरू स्थापना गरियो; र इतिहासकार अर्न्स्ट गोम्ब्रिचले यसलाई निम्नमा कसरी वर्णन गरेका छन्:

रोमान्टिकवाद को विशेषताहरु

"साँचो अवधारणा र कलाले व्यक्तित्व प्रकट गर्ने तरिका तब मात्र स्थापित हुन सक्छ जब कलाले यसको अन्य सबै उद्देश्यहरू समाप्त गर्छ।"

यसरी धेरै रोमान्टिक कलाकार र लेखकहरूले कलालाई आत्म-अभिव्यक्तिको माध्यम र वास्तवमा एक पेशाको रूपमा बुझेका छन्। यसरी, धेरैले आफ्ना कामहरू बेच्न बाध्य महसुस गर्दै, कलाकारको रूपमा आफूलाई "बिक्री" नगर्ने निर्णय गरे। त्यसैले, आफूलाई धार्मिक सामग्रीको प्रवक्ताको रूपमा प्रस्तुत गर्ने कलाकारको पंथसँगै, प्रतिबन्धित र आर्थिक रूपमा दिवालिया कलाकारहरू बढ्दै गए, किनभने नयाँ दर्शकहरूलाई परम्परागत कलामा भर पर्नु सुरक्षित थियो।

साहित्यिक रोमान्टिकवाद

यो एक साहित्यिक क्रान्ति थियो जुन XNUMX औं शताब्दीको अन्त्यमा युरोपमा सुरु भएको थियो जब केही लेखकहरूले शास्त्रीय लेखकहरूको संरचना र शैलीको नियमहरू त्यागे र प्रकृति, प्रेम पीडाहरू व्यक्तिगत र उदास स्वरमा सन्दर्भको रूपमा बोल्न थाले। भावनात्मक राहतबाट लिइएको। यो नयाँ प्रवृति जर्मनीबाट सुरु भयो, इङ्गल्याण्ड र फ्रान्स पुग्यो र अन्य देशहरूमा फैलियो।

अझै पनि प्रचलित कुलीन संस्कृतिको प्रतिक्रियामा, लेखकहरूले मध्य युगको उदासीनता, तिनीहरूको देशको स्थापना समय, वीर र बहादुर पात्रहरूको प्रशंसा, र परम्परागत चलनहरूमा ध्यान केन्द्रित गरे; यो क्रान्ति उन्नाइसौं शताब्दीमा उत्कर्षमा पुग्यो। साहित्यमा रोमनवादको सैद्धान्तिक आधारहरू जर्मनीमा हेगेल, शेलिङ र फिच्टे, शास्त्रीय आदर्शवादका दार्शनिकहरू (दार्शनिक रोमान्टिकवाद पनि भनिन्छ) द्वारा सिर्जना गरिएको थियो।

राष्ट्रियता

रोमान्टिकहरूले राष्ट्रवादको प्रचार गर्दछ, राष्ट्रिय प्रकृतिको उत्थान, ऐतिहासिक विगतमा फर्कन र राष्ट्रिय नायकको सिर्जनालाई प्रोत्साहित गर्दछ। युरोपेली साहित्यमा, राष्ट्रिय नायकहरू सुन्दर र बहादुर मध्ययुगीन नाइटहरू हुन्; ब्राजिलमा, तिनीहरू भारतीयहरू, समान रूपमा सुन्दर, बहादुर र सभ्य छन्।

रोमान्टिकवादमा पनि प्रकृतिको महिमा गरिएको छ, यसलाई राष्ट्रको प्रवर्द्धन वा XNUMX औं शताब्दीका शहरहरूको विद्रोही जीवनबाट आश्रयको रूपमा हेरिन्छ; प्रकृतिको उच्चताले लेखक र उनको भावनात्मक क्षणको निरन्तरता सीमाहरू प्राप्त गर्दछ।

संगीतमा रोमान्टिकवाद

१८ औं शताब्दीको अन्त्यदेखि १९औं शताब्दीको शुरुवातसम्म पश्चिममा सम्पूर्ण सांगीतिक कालमा रोमान्टिकवादका महान संगीत रचनाहरू विकसित भएका थिए। यो सांगीतिक आन्दोलन अठारौं शताब्दीको मध्यमा युरोपमा मुख्यतया जर्मनीमा उभिएको त्यही नामको साहित्यिक र कलात्मक आन्दोलनसँग जोडिएको थियो।

यस अवधिमा, संगीत समकालीन साहित्यिक, कलात्मक र दार्शनिक विषयवस्तुहरूको एक समूह बन्नको लागि अधिक भावपूर्ण र भावनात्मक भयो। रोमान्टिकवादमा आर्केस्ट्राको आकार नाटकीय रूपमा बढ्यो, जस्तै गतिशील दायरा र प्रयोग गरिएका उपकरणहरूको विविधता।

सार्वजनिक कन्सर्टहरू मध्य-वर्गीय शहरी समाजको लिन्चपिन बनेका छन्, पहिलेको ऐतिहासिक समयको विपरीत जब कन्सर्टहरू मुख्य रूपमा कुलीन वर्गका लागि भुक्तान गरिन्थ्यो र प्रदर्शन गरिन्थ्यो। रोमान्टिकवादका विशेषताहरू मध्ये, हामी प्राकृतिकको नयाँ परित्याग, विगत (विशेष गरी मध्ययुगीन किंवदन्तीहरू), रहस्यमय र अलौकिक प्रतिको नयाँ रूप, अनन्तको लागि चाहना र विलक्षणमा ध्यान केन्द्रित गर्न सक्छौं। आध्यात्मिक र भूत

रोमान्टिकवादका संगीतकारहरूमा राष्ट्रियता पनि एउटा आकृति थियो। यस ऐतिहासिक समयमा विकास भएका अधिकांश कलाका लागि रचनाहरूमा तीव्र भावनाहरूको प्रदर्शन आवश्यक छ।

रोमान्टिकवाद को विशेषताहरु

प्रोग्रामेटिक कम्पोजिसन, म्युजिकल ओड, मुभिङ मेलोडी, बेल क्यान्टो ओपेरा र कन्सर्ट प्रिल्युड विधाहरू हुन् जुन क्लासिकल सोनाटा र सिम्फोनीहरूको वैकल्पिक मोडको रूपमा रोमान्टिक युगमा उभिएको र प्रशंसा गरिएको थियो।

रोमान्टिक आन्दोलन को मूल्यहरु र कार्यक्रम पक्षहरु

रोमान्टिकवादको यस नयाँ आन्दोलनमा आफूलाई डुबेका विभिन्न कलाकारहरूले सामान्यतया मूल्य र पक्षहरूको शृङ्खला प्रयोग गरेर आफ्नो कार्यहरू प्रस्तुत गरे जुन रोमान्टिकवादका विशेषताहरूसँग नजिकबाट जोडिएको छ, त्यो समयको कलात्मक अभिव्यक्तिको नयाँ तरिका, तिनीहरूमध्ये हामीसँग छ। :

कल्पना वि. बुद्धि

कल्पनाको साँचो प्रतीकात्मक मूल्यको अस्वीकारको प्रतिक्रियाको रूपमा, यसलाई नवशास्त्रीय कलाको समयमा प्रतिनिधित्व गर्ने कारण र नैतिकताको आत्माको विरोधाभासको रूपमा योग्यताको रूपमा; चित्रकारहरूले कल्पनालाई दुई तरिकाबाट बढाएर नयाँ अर्थ दिने निर्णय गरे: यसलाई रचनात्मक तत्व र ज्ञानको रूपमा प्रयोग गरेर।

उदात्तता बनाम क्लासिक सौन्दर्य

यस समयमा, कलाकारहरूले सुन्दरता (अर्डर, सन्तुलन र सद्भाव) को प्रतिनिधित्व गर्ने क्लासिक प्रोटोटाइपलाई अस्वीकार गर्दै उठे, किनकि यो सामान्यतया अनुमानित र दोहोरिने थियो, त्यसैले तिनीहरूले उत्कृष्ट विचारको माध्यमबाट यसलाई कब्जा गर्ने निर्णय गरे।

तसर्थ, दुई बीचको तुलना धेरै उल्लेखनीय थियो: जबकि क्लासिक प्रोटोटाइपले आनन्द र सहानुभूतिको उत्पत्ति गर्दछ, उदात्तता, जसको विपरीत भन्नु भनेको असन्तुष्टि, एक उत्कृष्ट भावना वा आन्दोलनको प्रतिनिधित्व गर्दछ जुन काल्पनिक महानता बीचको भिन्नताको परिणाम हो। मनन गरिएको र के देखियो। त्यो कारण पर्खिरहेको छ। उदात्त चाल, हल्लाउने र पर्यवेक्षकलाई मनमोहक तरिकामा विचलित गर्दछ; यसले तपाइँलाई तपाइँको कम्फर्ट जोनबाट बाहिर लैजान्छ र तपाइँलाई अर्डर, सन्तुलन र सद्भाव बाहेक अन्य सौन्दर्यका अन्य रूपहरू अन्वेषण गर्न बाध्य पार्छ।

रोमान्टिकवाद को विशेषताहरु

विषयगतता बनाम वस्तुनिष्ठता

रोमान्टिज्मले सुझाव दिन्छ कि यो कलाकारको दृष्टिकोण हो जुन उसको काममा प्रस्तुत गरिएको छ, त्यो हो, उसको भावना, उसको निर्णय, उसको चिन्ता र महत्वाकांक्षाहरू मार्फत। यस अर्थमा, यसले कलाकारलाई क्रेता वा जनताको महत्वाकांक्षाले लगाएको सबमिशनबाट मुक्त गर्दछ, विशेष गरी यसले उसलाई प्रतिबद्धता र आयोगबाट छुटकारा दिन्छ; र यसरी कला शब्दलाई व्यक्तिगत अभिव्यक्तिको रूपमा स्थापित गरिएको छ।

राष्ट्रवाद विरुद्ध सार्वभौमिकता

त्यहाँ दुईवटा मानहरू थिए जुन दुवै रोमान्टिक र नियोक्लासिकल कलामा भाग लिए, तथापि, तिनीहरू दुवै कलात्मक अभिव्यक्तिहरूमा धेरै फरक तरिकामा अन्तरक्रिया गरे; यो यति धेरै छ कि एरिक होब्सबम जस्ता इतिहासकारहरूले भनेका छन्:

"रोमान्टिक साथै नियोक्लासिकल, एक सिक्का को 2 भाग को प्रतिनिधित्व गर्दछ"।

राष्ट्रियताको सम्बन्धमा यी अभिव्यक्तिहरू बीचको भिन्नताहरू मध्ये एक हो: जबकि नवशास्त्रीय कलामा यसले राष्ट्रिय राज्यको विचारलाई तर्कसंगत जनादेश र सभ्यता विकासको माध्यमको रूपमा रक्षा गर्‍यो, रोमान्टिकवादले राष्ट्रिय पहिचानको धारणालाई महत्त्व दियो। यस अर्थमा राज्यले राष्ट्रका सन्तान, भाइचारालाई एकै ठाउँमा ल्याउँछ ।

रोमान्टिकवादको औपचारिक र शैलीगत पक्षहरू

रोमान्टिकवादको विशेषताहरू मार्फत, विभिन्न तत्वहरू र शैलीहरू प्रस्तुत गरिएका थिए, जुन कलाकारले आफ्नो पछिल्ला कामहरूमा कब्जा गर्न खोज्न सक्छ, यी हुन्:

शैलीहरूको विविधता

निस्सन्देह, रोमान्टिकवादले कलाकारहरूलाई ल्याएको अभिव्यक्तिको स्वतन्त्रता यस समयको लागि भारी थियो, किनकि रोमान्टिकवादको सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण विशेषताहरू मध्ये एक शैलीहरूको विविधता हो, सबै शैक्षिक मानदण्डहरू हटाउँदै र आन्तरिक अभिव्यक्तिको खोजीलाई जनाउँछ। जहाँसम्म रोमान्टिकवादको शाखामा छ (जस्तै कला वा साहित्य), यसलाई सामान्यीकृत शैलीको रूपमा मान्न सकिन्छ।

यो यति धेरै छ कि रोमान्टिकवाद एक समयमा योग्य हुन सक्दैन, बरु अन्य को सीमा मा एक वर्तमान को रूप मा (नियोक्लासिकवाद, यथार्थवाद, प्रतीकवाद, पूर्व-राफेलाइटिज्म)। यद्यपि, यो प्रमाणित गर्न सम्भव छ कि रोमान्टिकवादले XNUMX औं शताब्दीको कलात्मक प्रदर्शनीमा स्पष्ट रूपमा प्रकट गर्ने प्रबलता उत्पन्न गर्‍यो, जसले लेखन र आधुनिक कलाको अवधारणा के हुनेछ भनेर घोषणा गर्‍यो।

नियमबाट मुक्ति

रोमान्टिकवादमा, दुबै कलाकार र लेखकहरूले शैक्षिक नियमहरूको लचकताबाट आफूलाई छुटकारा दिए, तथापि, यसको मतलब तिनीहरूलाई पूर्ण रूपमा त्याग्नु होइन; यद्यपि केही अन्य अवस्थामा, यो नियमहरू पूर्ण रूपमा गायब भएको देखिन्छ। त्यहाँ अरूहरू पनि छन् जुन तिनीहरूको आफ्नै व्यक्तिपरक अभिव्यक्तिमा पेश हुन्छन्, उत्पन्न हुने अभिव्यक्त आवश्यकताको रूपमा प्रयोग गरिन्छ। सबै सन्दर्भहरूमा, कलाकारले आफूलाई पहिचान गर्ने आफ्नै शैलीको खोजीमा अकादमिक लचिलोपनबाट स्वैच्छिक रूपमा मुक्त गर्दछ।

रोमान्टिक व्यंग्य

यो रोमान्टिक समयहरूमा, मुख्य रूपमा साहित्यमा रोमान्टिकवादको सबैभन्दा जाँच गरिएको र अनुसन्धान गरिएको विशेषताहरू मध्ये एक थियो। यो एक प्रकारको मनको मुद्रा हो जसको रूपहरू वास्तविकतालाई कसरी देखाइन्छ, जसले निर्णयको बुझाइको अन्त्यलाई बुझाउँछ। यसरी विडंबनाले कलात्मक कार्यमा असंख्य अवसरहरू खोल्छ।

स्पष्टता र परिभाषा को बेवास्ता

रोमान्टिक कलाकारहरू भावनात्मक अवस्थाहरूमा रुचि राख्छन्, विशेष गरी ती व्यक्तिहरू जसले एक निश्चित शर्म प्रकट गर्दछ। यदि चित्रकला व्यक्तिगत संसारको एक रूपक हो भने, जानेर धेरै भ्रमित छ, चित्रकार मनोवैज्ञानिक वातावरण को प्रसारण मा रुचि छ, र यसको लागि उहाँले स्पष्टता र परिभाषा को कमी को उपयोग गर्दछ। रोमान्टिक आन्दोलनको साहित्य र संगीतमा पनि त्यस्तै हुन्छ।

विशेष गरी फ्रान्सेली रोमान्टिकवादमा बारोक कलाको प्रभाव

फ्रान्सको मामलामा, रोमान्टिज्म फेरि बारोक मास्टरहरूमा फर्कियो, जसलाई प्रबुद्धताले भ्रमित, असाधारण र अलंकृत भनी निन्दा गरेको थियो। बारोकलाई रोमान्टिक टचबाट पुन: पढिएको थियो, यद्यपि आधुनिक प्रोत्साहनको उपन्यास विषयवस्तुहरूमा निर्देशित गरिएको थियो; उत्कृष्ट मोटली दृश्यहरू फेरि देखा परे, अराजक र विपुल देखिन्थ्यो।

रोमान्टिकवाद को विशेषताहरु

अभिव्यक्त अन्त्यहरू फिनिश वा औपचारिक परिशुद्धतामा हावी हुन्छन्

जबकि नियोक्लासिकवादले प्रक्रियाहरू लुकाउनको लागि वास्तविक प्रयास गर्‍यो जसले दर्शकलाई कलाकारलाई उसको र विचार बीचको मध्यस्थको रूपमा बिर्सन्छ, रोमान्टिकहरूले प्रक्रियालाई दृश्यमान छोडेर उसको उपस्थिति सम्झन्छन्, त्यो होशपूर्वक अपूर्णता, विषमता, अशुद्धता वा अधूरो रूपलाई अनुमति दिँदै। चाहे त्यो चित्रकला, संगीत वा साहित्य हो।

गतिशीलता

रोमान्टिक कार्यहरूले नवशास्त्रीय कार्यहरूको विशिष्टताबाट राजीनामा दिन्छन् र लागू गरिएका कामहरू र प्रतिरोधले भरिएका छन्।

रोमान्टिकवाद को विषयवस्तुहरू

रोमान्टिकवादमा प्रयोग गरिएका विषयवस्तुहरू विभिन्न विषयगत अभिव्यक्तिहरू (साहित्य, चित्रकला र संगीत) मा केन्द्रित हुन सक्छन्, र सबैभन्दा आवर्ती र लोकप्रिय मध्ये, हामी निम्न फेला पार्न सक्छौं:

मूड र भावनाहरू

रोमान्टिक चित्रकलामा सबैभन्दा सामान्य प्रतिनिधित्वात्मक विषयवस्तुहरू कलाकारहरूको व्यक्तिपरक संसारको अभिव्यक्तिबाट व्युत्पन्न हुन्छन्। उदासीनता, एक्लोपन, बेचैनी, असहायता, प्रेम, डिमेन्सिया, इच्छा, आतंक वा आतंक जस्ता भावनाहरूसँग सम्बन्धित विषयवस्तुहरू सबैभन्दा सामान्य थिए, वास्तवमा, यो भन्न सकिन्छ कि यी विषयवस्तुहरू रोमान्टिकवादमा विकसित सबै विषयवस्तुहरूमा ट्रान्सभर्सल थिए। , तिनीहरूको विवरण:

माया

आफ्ना रचनाहरूको केन्द्रीय विषयवस्तुको रूपमा, रोमान्टिक लेखकले प्रेमलाई खुशीको क्षणको रूपमा हेर्दैन, तर दुःखको क्षणको रूपमा हेर्छन्। असम्भव चीजको रूपमा प्रेम जुन सामान्यतया दुर्भाग्यमा समाप्त हुन्छ, एक प्रेम जसले पाठकलाई यसको चरम संवेदनशीलता मार्फत सार्न प्रबन्ध गर्दछ।

मृत्यु

मृत्यु आफैमा रोमान्टिक कलाकारहरूको प्राथमिक चिन्ता थियो, र धेरै कोणबाट सम्पर्क गरिएको थियो। रोमान्टिक अवधिमा आत्महत्याको विषयको लागि विशेष रुचि पनि थियो, जसलाई गोएथेको उपन्यास द सरोज अफ यंग वेर्थरको प्रभावले प्रोत्साहित गरेको थियो।

इतिहास

स्वतन्त्रतावादी र राष्ट्रवादी राजनीतिक मूल्यहरूसँग संलग्न रोमान्टिक कलाकारहरूले प्रायः इतिहासका विषयवस्तुहरू चित्रण गरे जुन यी मूल्यहरूको सदस्यता लिए। यो तत्व अमेरिकी रोमान्टिकवाद मा एक विशिष्ट पालना थियो, ग्रीको-ल्याटिन विगत को उत्तेजना को लागी पूर्णतया विदेशी।

युरोप र अमेरिकामा, रोमान्टिक कलाले मध्य युग र अन्य कालखण्डका ऐतिहासिक खण्डहरूलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ, साथै आधुनिक समयमा, जुन एक प्रकारले राष्ट्रको उत्पत्ति र मुक्तिको आवश्यकता हो। यसरी फ्रान्सेली क्रान्ति, फ्रान्सेली कलाको तर्कमा मनपर्ने विषयवस्तुहरू मध्ये एक थियो।

रोमान्टिकवादले नायकको चित्रलाई पनि प्रतिनिधित्व गर्दछ, तर नवशास्त्रीय अभिव्यक्तिको तुलनामा जसले उहाँलाई नैतिक गुणहरूले भरिएको एक शीतोष्ण र आत्म-नियन्त्रित व्यक्तिको रूपमा व्यक्तिगत बनाउँछ, रोमान्टिकवादले उसलाई अत्यधिक, जोशले भरिएको र दुखदको रूपमा छुट्याएको छ।

ल्यान्डस्केप

रोमान्टिज्म दुई तरिकामा परिदृश्यमा फर्कन्छ: पहिलो, सामाजिक आर्थिक परिवर्तनहरूबाट उत्पन्न हुने मानिस र प्रकृतिबीचको खाडललाई कम गर्न; दोस्रो विषयको भित्री संसारको रूपकको रूपमा। यो फेरि नवशास्त्रीय तर्कवादको लागि घृणा हो, जसले यसको सबै सन्दर्भहरूमा सन्देशमा दर्शकको ध्यान आकर्षित गर्न आन्तरिक र स्वभाविक तथ्यहरूलाई रोजेको छ।

पौराणिक र पौराणिक साहित्यिक ब्रह्माण्ड

ग्रीको-ल्याटिन सन्दर्भहरूलाई बेवास्ता गर्दै, सबै समयको साहित्यमा नयाँ सामग्रीको खोजीमा रोमान्टिकहरू सेट गरियो। तिनीहरूमध्ये धेरैजसो त्यो साहित्यमा जान्छन् जसले उत्कृष्ट तत्वहरू, अद्भुत नमूनाहरू, जनावरहरू, वैकल्पिक पौराणिक कथाहरू, अरूहरू बीचमा प्रदान गर्दछ।

पप संस्कृति

थप रूपमा, लोकप्रिय संस्कृतिको प्रतिनिधित्वमा बढ्दो चासो थियो, जुन राष्ट्रिय पहिचानको भण्डार मानिन्छ; लोकप्रिय संस्कृतिको दर्शन अनिवार्य रूपमा बुकोलिक हुनेछैन। यो जादुई-धार्मिक ब्रह्माण्ड र "अराजकता" को लागी एक निश्चित औचित्य संग पनि जोडिएको हुन सक्छ जसले प्रबुद्धहरुलाई धेरै परेशान गर्यो।

विश्वास र अध्यात्मको लागि नोस्टाल्जिया

नियोक्लासिकल र रोमान्टिकहरूले विश्वास गरे कि सबै विगतका समयहरू राम्रो थिए, तर दुवै फरक तरिकामा। नियोक्लासिस्टहरूले परम्पराको भूमिकाको विरोध गरे, जसलाई उनीहरूले कट्टरताको रूपमा दोष दिए, र यस कारणले उनीहरूले ग्रीको-ल्याटिन विगतमा तर्कवादी मोडेल देखे भन्ने विश्वास गरे।

यसैबीच, रोमान्टिकहरूले प्रबुद्ध तर्कवादको अत्यधिक विरोध गरे र मध्ययुगीन र "आदिम" समयको लागि चाहन्थे। तिनीहरूले आध्यात्मिकता र जीवनमा जादूको भावना हराएकोमा विलाप गरे; एकै समयमा, तिनीहरूले लोकप्रिय विगतलाई राष्ट्रिय अस्तित्वको प्राथमिक स्रोतको रूपमा मूल्याङ्कन गरे। यो उदासीन रूप पनि सानो मृत्युको स्वीकृति जस्तै थियो जुन चित्रात्मक रोमान्टिकवादले यसको चित्रहरूमा बारम्बार विलाप गर्दछ।

अमेरिकी आदिवासी

विगतको वंशको अर्को महान विषयवस्तुहरू जस्तै उदासीनता अमेरिकी आदिवासी संसार हो, जसलाई उनीहरूले मानव र प्रकृति बीचको एकताको प्रतीकको रूपमा व्याख्या गरे। निस्सन्देह, यो जीन-ज्याक रुसोको महान बर्बरको अवधारणाबाट प्रेरित एक आदर्शीकरण थियो।

विदेशी मामिलाहरू

यो रोमान्टिकहरूसँग थियो कि तथाकथित "विदेशी संस्कृतिहरू" मा रुचि रङ र संरचनाको एक अद्वितीय भावनाको साथ फैलिन थाल्यो। सबैभन्दा व्यापक धाराहरू मध्ये एक ओरिएन्टलिज्म हो, जुन न केवल सौन्दर्य मापदण्डको अध्ययनमा तर प्रतिनिधित्व गरिएका विषयहरूमा पनि प्रतिबिम्बित हुन्छ।

रोमान्टिकवाद को चरित्र

त्यहाँ धेरै व्यक्तित्वहरू थिए जसले रोमान्टिकवादमा योगदान दिए, जसमा पुरुष र महिला दुवै भेदभाव बिना सहभागी भए। तल हामी तपाइँलाई ती मध्ये केहि को नामहरु को कलात्मक अभिव्यक्ति को प्रकार को अनुसार देखाउछौं जसमा उनिहरु को विकास र केहि धेरै प्रतिनिधि कार्यहरु, यी हुन्:

लेखकहरू

साहित्य रोमान्टिकवाद मा धेरै प्रतिनिधि थियो, निम्न लेखकहरु द्वारा विस्तृत असंख्य साहित्यिक कार्यहरु मार्फत:

  • मेरी शेली उनको प्रसिद्ध साहित्यिक कृति फ्रैंकनस्टाइन (1829) संग
  • एडगर एलन पो र उनको पुस्तक द टेल-टेल हार्ट (1843)
  • विक्टर ह्युगो आफ्नो साहित्यिक कृति Les Miserables (1962) संग
  • जोहान वोल्फगैंग भोन गोएथे र उनको द सरोज अफ यंग वेर्थरको लेखनमा विकास (१७७४)
  • अलेक्जेन्डर डुमास आफ्नो मान्यता प्राप्त काम संग मोन्टे क्रिस्टो को गणना (1844)
  • José de Espronceda र उनको उपन्यास The Student of Salamanca (1840)
  • लर्ड बायरन आफ्नो उत्कृष्ट काम द पिलग्रिमेज अफ चाइल्ड हेरोल्डको साथ।

चित्रकारहरू

रोमान्टिकवादका विशेषताहरू र यसमा संलग्न सबै कुराहरू आफ्नो काममा लागू गर्ने सबैभन्दा मान्यता प्राप्त कलाकारहरू निम्न हुन्:

  • फ्रान्सिस्को गोया र उनको काम ड्रीम्स अफ रिजन प्रोड्युस मॉन्स्टर्स (१७९९)
  • विलियम टर्नर आफ्नो चित्रकला रेन, स्टीम र स्पीड (1844) संग।
  • द रोमान्टिक्स वा आत्महत्या (1837) मा आफ्नो कलात्मक अभिव्यक्ति संग लियोनार्डो एलेन्जा
  • थिओडोर गेरिकाल्ट रोमान्टिकवाद आफ्नो कृति द राफ्ट अफ द मेडुसा (१८१९) मा
  • यूजीन डेलाक्रोक्स र लिबर्टी लिडिङ द पिपल (१८३०) मा उनको कलात्मक अभिव्यक्ति
  • क्यास्पर डेभिड फ्रेडरिक आफ्नो चित्रकला द वान्डरर अबभ द सी अफ क्लाउड्स (१८१८) को विस्तारको साथ

कम्पोजरहरू

त्यहाँ धेरै संगीतकार र संगीतकारहरू थिए जसले रोमान्टिकवाद भनिने यस आन्दोलनमा भाग लिएका थिए, तिनीहरूमध्ये निम्न हुन्:

  • लुडविग भ्यान बीथोभेन आफ्नो सिम्फनी नम्बर ९ (१८२४) सँग
  • फ्रान्ज शुबर्ट र उनको रचना एलेन ड्राइटर गेसांग वा एवे मारिया (1825)
  • रोबर्ट शुमानले आफ्नो डिच्टरलिबे (कविको प्रेम र जीवन) (१८४०) को विकासमा।

यदि तपाईंले यस लेखको बारेमा रोचक पाउनुभयो भने विशेषताहरू रोमान्टिकवादको, हामी तपाईंलाई यी अरूको आनन्द लिन आमन्त्रित गर्दछौं:


टिप्पणी गर्न पहिलो हुनुहोस्

तपाइँको टिप्पणी छोड्नुहोस्

तपाईंको ईमेल ठेगाना प्रकाशित हुनेछैन। आवश्यक फिल्डहरू चिन्ह लगाइएको छ *

*

*

  1. डाटाका लागि जिम्मेवार: एक्चुलिडेड ब्लग
  2. डाटाको उद्देश्य: नियन्त्रण स्पाम, टिप्पणी प्रबन्धन।
  3. वैधानिकता: तपाईंको सहमति
  4. डाटाको सञ्चार: डाटा कानुनी बाध्यता बाहेक तेस्रो पक्षलाई सूचित गरिने छैन।
  5. डाटा भण्डारण: डाटाबेस ओसीन्टस नेटवर्क (EU) द्वारा होस्ट गरिएको
  6. अधिकार: कुनै पनि समयमा तपाईं सीमित गर्न सक्नुहुनेछ, पुन: प्राप्ति र तपाईंको जानकारी मेटाउन।